Ben Copo - redaktor Strażnicy i pionier z Australii UJAWNIA!!!

*Kulisy pracy w dziale redakcyjnym Świadków Jehowy* (na podstawie doświadczeń Bena Copo, byłego starszego i pioniera, który pracował jako badacz i pisarz w australijskim dziale redakcyjnym na początku lat 2000.) wiążą się z rygorystycznymi procedurami, specyficzną metodologią i ogromnym obciążeniem psychicznym: 1. Struktura, lokalizacja i podział zadań **Lokalizacja zespołu**: Choć australijskie Biuro Oddziału (Bethel) mieściło się w Sydney, zespół badawczy utworzono w Canberze. Powodem był łatwy dostęp do Biblioteki Narodowej oraz bibliotek uniwersyteckich, do których pracownicy z Sydney mieli zbyt daleko, mieszkając na odległych przedmieściach. **Proces zgłaszania pomysłów**: Wbrew powszechnemu przekonaniu, to nie Ciało Kierownicze ani wyżsi urzędnicy w USA wymyślają wszystkie tematy. Pomysły płynęły od lokalnych zespołów na podstawie zainteresowań pisarzy lub problemów zgłaszanych przez nadzorców obwodów. Redakcja pisała krótki zarys (*outline*) artykułu i wysyłała go do centrali w USA do akceptacji. *Parametry i brutalna redakcja**: Centrala decydowała o formacie tekstu (np. krótki jednostronicowy wypełniacz, 4-stronicowy artykuł do *Przebudźcie się! lub 12-stronicowy temat z okładki do *Strażnicy*). Nad tym samym tematem okładkowym mogły pracować zespoły w różnych krajach, a ich manuskrypty łączono. Proces redakcyjny w USA był tak drastyczny, że opublikowany artykuł często w minimalnym stopniu przypominał pierwotną wersję. 2. Długi czas produkcji i brak elastyczności Proces powstawania artykułów był bardzo powolny – od momentu napisania tekstu do jego publikacji mijał **rok, dwa, a czasem nawet trzy lata**. Z tego powodu organizacja nie była w stanie szybko reagować na bieżące wydarzenia. Przykładem była pandemia COVID-19, podczas której wciąż publikowano instrukcje dotyczące głoszenia od drzwi do drzwi, ponieważ materiały te zostały przygotowane na długo przed wybuchem kryzysu. 3. Pozorna dokładność i błąd konfirmacji **Weryfikacja jako tarcza ochronna**: Pisarze musieli dostarczać do centrali manuskrypt wraz z kserokopiami wszystkich cytatów, w tym strony poprzedzającej i następującej z oryginalnej książki lub czasopisma, aby edytorzy mogli zweryfikować kontekst. Skrupulatność ta służyła jednak głównie ochronie przed krytyką ze strony zewnętrznych czytelników wytykających błędy. **Z góry założona teza**: Badania naukowe, historyczne czy archeologiczne nie miały na celu obiektywnego przedstawienia konsensusu naukowego. Przystępowano do nich z gotową tezą doktrynalną, a zadaniem badacza było szukanie argumentów wyłącznie na jej poparcie. Jeśli fakty naukowe (np. datowanie egipskiego Sfinksa na 2550 r. p.n.e.) kolidowały z chronologią biblijną organizacji (datą potopu), zadaniem badacza było zdyskredytowanie metody datowania, a nie jej rzetelne zrozumienie. **Manipulowanie cytatami (*Quote-mining*)**: Aby stworzyć pozory akademickiego autorytetu i racjonalności, powszechnie wyrywano wypowiedzi naukowców z kontekstu. Jeśli brakowało poparcia w głównym nurcie nauki, organizacja potrafiła cytować niszowych, skrajnych, a nawet okultystycznych autorów, o ile ich słowa potwierdzały specyficzne brzmienie Przekładu Nowego Świata. **Brak sprostowań**: Organizacja nigdy nie publikowała sprostowań ani przeprosin, nawet gdy miszkotowani naukowcy oficjalnie protestowali. W takich sytuacjach po cichu modyfikowano jedynie wersje cyfrowe artykułów, aby utrzymać iluzję nieomylności przed zwykłymi wyznawcami. 4. Warunki pracy pisarzy Praca w dziale redakcyjnym była całkowicie **nieodpłatnym wolontariatem**. Mimo poświęcania na badania i pisanie po 20–30 godzin miesięcznie, pisarze (będący jednocześnie pionierami) *nie mogli wliczać tego czasu do wymaganych godzin służby kaznodziejskiej* (które wynosiły wówczas 90 godzin miesięcznie). Pisanie artykułów trzeba było wykonywać dodatkowo, obok obowiązków starszego zboru i pracy zawodowej, co prowadziło do skrajnego wycieńczenia psychicznego. 🧠 Jeśli chcesz, możemy przyjrzeć się bliżej temu, jak lektura jednej książki o krytycznym myśleniu zapoczątkowała u Bena proces dekonstrukcji wiary, mimo tak głębokiego zaangażowania w redakcję i strukturę zboru.