KIRILDIĞIM YERDE KALMADIM

Gittin… Ardında bıraktığın sadece sessizlik değil, Bende kapanmayan birkaç hesap kaldı. Cefanı ben çektim, sefanı başkası sürsün, Ben enkazında kaldım, kim varsa seni gülsün. Geceleri sustum, içimde fırtına büyüttüm, Sen giderken ben kendimden bir parça daha düşürdüm. Bir zamanlar adını kalbime yazmıştım, Şimdi o harfleri tek tek söküp attım. Ne özür beklerim artık ne de geri dönmeni, Çünkü öğrendim sonunda, kaybetmekmiş seni. Yolun açık olsun ama o yol benim hayatıma asla çıkmasın, Adın geçse bile kalbim bir daha sana bakmasın. Varlığının bir anlamı kalmadı artık gözümde, Sen kendi yoluna git, ben kendi sessizliğimde. Yolun açık olsun ama bana dönmesin yolların, Ben çoktan kapattım sana açılan bütün kapılarımı. Varlığının bir anlamı kalmadı, bunu bil, Bitti dediğim yerde artık geri dönüş yok, sil. Ben seni taşırken omzumda, sen yükümü ağır sandın, Ben sana yuva oldum, sen beni yarım bıraktın. Kırıldım ama kırıldığım yerde kalmadım, Sen gittin diye kendimi kaybetmedim, yeniden başladım. Şimdi aynaya baktığımda seni değil kendimi görüyorum, Eskiden sustuğum her şeyi artık yüksek sesle söylüyorum. Bana bıraktığın acı bile artık bana ait değil, Çünkü geçmişte kalan hiçbir şey geleceğime değmez değil mi? Cefanı ben çektim, sefanı başkası sürsün, Benim için fark etmez artık kim yanında gülsün. Bir zamanlar “biz” dediğim şey bugün yabancı, Kalbimde sana kalan tek şey… kapanmış bir sancı. Yolun açık olsun ama o yol benim hayatıma asla çıkmasın, Adın geçse bile kalbim bir daha sana bakmasın. Varlığının bir anlamı kalmadı artık gözümde, Sen kendi yoluna git, ben kendi sessizliğimde. Cefanı ben çektim… sefanı başkası sürsün. Yolun açık olsun… ama bana çıkmasın. Varlığının bir anlamı kalmadı. Bazı insanlar unutulmaz… Sadece bir daha hayatına alınmaz.