Istanbul Underground Jazz Project - Yol Hâlâ Yanıyor by Prof Dave

Yol Hâlâ Yanıyor Prof Dave Yol Hâlâ Yanıyor (Underground Istanbul Jazz) Karanlığı… tek gerçek sandık. Bekleyen tohumu görmedik. Karanlığı tek gerçek diye adlandırdığımız zamanlardı Kadim, keskin, yaban bir tohum Nezaketle reddettiğimiz binlerce gecede uyudu Ta ki kayayı çatlatıp “Daha yakından bak” diyene dek. Pencerede durduk. Gözler yalnızca gölgeye kilitli. Sessiz suçlamalar gibi titreyen gülleri kaçırdık. Kan kırmızısı… kemik beyazı… okyanus derinliği… Renkleri reddettik. Çünkü güzellik bize ayartma gibi geldi. Çaldığı ışığı sahiplenemez hiçbir karanlık. Gölgeler bile… diz çökmeyi öğrenmiş ışıktır. Vasiyet, sonsuza dek, aile, sen ve ben… Sonsuza eğilmez. Kırılır. Sonra yeniden yolunu açar. Yol hâlâ yanıyor. Yol hâlâ yanıyor. Tanrı varsa… Gün hâlâ yanarken yürü bizimle. Gölgeler uzarken, eski bahaneler çökerken. Yas duman gibi yükselsin, Altını üstüne getirdiği toprağı temizlesin. Her son korkusu İddiasını kaybetsin Ve cehenneme gitsin. İşimiz bitmedi. Ama kaos çatlamaya başladı. Bize yumuşak konaklama verme. Daha sert yolu ver. Telaşın ve uykunun ötesinde Daha parlak bir yol bekliyor. Umut bir dinlenme değildir. Umut… seçtiğimiz ateştir. Maskeler ve ödünç alınmış hava altında Sessizleşen bir dünyayı izledim. Aden’den devrimlere… vebaya… dualara… Yüzyıllarca uzanan eller “hepsi bizim” derken Dünya dönmeye devam etti. İnatçı. Yeşil. Düşüşümüzden etkilenmeden. Doğudan batıya, batıdan doğuya Dönen yollarda yürüdüm. Bu uzun, sert, taşlı yolun Nerede bittiğini sordum. Cevap teselli olarak gelmedi. Bir esinti bıçağı gibi geldi: “Destan, görmezden gelmeyi bıraktığın saniye biter.” Her karanlıktan sonra Yürek hâlâ yanmayı seçebilir. Yarın verilmez. Yarın… kazanmayı seçtiğimiz yoldur. Bir ömür açılabilir Berrak bir günle Ve yolu çalmaya çalışan Bir sonraki kara bulut arasında… Yine de ışık geri döner. Bu kez uzaklaşırız. Bu kez uzaklaşırız. Yol hâlâ yanıyor… Yol hâlâ yanıyor… (yanıyor…)