Του Ανδρίτζου (Παραδοσιακό) - Πλατάρος Γιάννης

Περιγραφή τραγουδιού — «Του Ανδρίτζου» Το «Του Ανδρίτζου» είναι ένα επιβλητικό κλέφτικο τραγούδι όπου πρωταγωνιστές δεν είναι μόνο οι άνθρωποι αλλά τα ίδια τα βουνά. Η Γκιώνα και η Λιάκουρα συνομιλούν, αναζητώντας τους Ανδριτζαίους κλέφτες που εγκατέλειψαν τα ψηλώματα και κατέβηκαν στους κάμπους. Η προσωποποίηση δίνει στο δημοτικό τραγούδι σχεδόν επική διάσταση: τα βουνά ζηλεύουν τους κάμπους επειδή αυτοί χαίρονται τώρα τη λεβεντιά των κλεφτών. Η επιλεγμένη διασκευή, διάρκειας 4:44, πετυχαίνει τον στόχο που αναζητούσαμε στις τελευταίες δοκιμές: rock ενορχήστρωση χωρίς ξενική φωνητική τοποθέτηση. Η αντρική φωνή ακούγεται καθαρά ελληνική, με φυσική προσωδία και κλέφτικο χαρακτήρα, ενώ οι αντρικές χορωδίες μεγαλώνουν την αίσθηση της συλλογικής, ορεινής αφήγησης. Ιδιαίτερο γνώρισμα της παραγωγής είναι ο διάλογος φωνής και οργάνων. Τα όργανα δεν αποτελούν ένα συνεχές χαλί πίσω από τον τραγουδιστή: κλαρίνο, βιολί και ηλεκτρική κιθάρα απαντούν στις φράσεις του, δημιουργώντας μικρούς διαδοχικούς μουσικούς σχολιασμούς. Έτσι η ηλεκτρική κιθάρα ενσωματώνεται στο ελληνικό μελωδικό περιβάλλον αντί να επιβάλλει πάνω του ξενικό rock ιδίωμα. Σε αντίθεση με την προηγούμενη δοκιμή, που διατηρούσε σχεδόν μόνιμα την ίδια ένταση, εδώ υπάρχουν αναπνοές, εναλλαγές, οργανικές απαντήσεις και κλιμάκωση. Δεν πρόκειται για jazz-rock· ο αυτοσχεδιαστικός διάλογος υπηρετεί το κλέφτικο ύφος και όχι μια jazz αισθητική. Η κορύφωση έρχεται φυσικά στην περήφανη απειλή της Λιάκουρας: «μη λειώσω ούλα τα χιόνια μου και θάλασσα σε κάμω». Στα 4:44 προκύπτει κάτι περισσότερο από «δημοτικό με ηλεκτρική κιθάρα»: ένα ελληνότροπο κλέφτικο rock, όπου η παραδοσιακή μελωδική και φωνητική ταυτότητα παραμένει στον πυρήνα και το rock προσθέτει δύναμη, ένταση και νέα δραματουργία.