🕰️ Νοσταλγώντας τα Παλιά • Ένα Ταξίδι στα 80s & 90s

Με πενήντα δραχμές, πηγαίναμε στο περίπτερο, παίρναμε ό,τι θέλαμε, κι ήταν όλα πιο τέλεια. «Δεν έχω να σου δώσω ρέστα», μας έλεγε γελώντας, «πάρε τσίχλες και είμαστε εντάξει» κι έφευγες χαμογελώντας. Κι αν ήθελες να πάρεις τηλέφωνο, εκεί πήγαινες συνεχώς, σήκωνες το ακουστικό και μιλούσες διαρκώς. Ένα τηλέφωνο δεμένο, μα ο κόσμος ανοιχτός, κι εμείς χωρίς κινητά, ήμασταν πολύ πιο κοντά. Κι όσο περνάνε τα χρόνια, τόσο πιο πολύ θυμάμαι, εκείνα τα απλά που σήμερα συνεχώς τα ζητάμε. Δεν είχαμε πολλά, μα είχαμε ο ένας τον άλλον, και τώρα που τα χάσαμε, τα ψάχνουμε παντού. Τότε είχαμε λίγα, μα είχαμε χαρά, μια παρέα, μια πλατεία, μια ολόκληρη γειτονιά. Τώρα έχουμε τα πάντα, μα κάτι μας πονά, έχουμε χίλιους τρόπους να μιλάμε, μα δεν μιλάμε πια. Τότε βγαίναμε στον δρόμο, δεν φοβόμασταν πουθενά, τώρα περνάμε δίπλα δίπλα, με τον φόβο στην καρδιά. Τότε η ζωή ήταν απλή, είχε μια άλλη ομορφιά, είχαμε λιγότερα, που δε συγκρίνεται με τίποτα πια. Όταν συναντούσες κάποιον, έλεγες «καλημέρα», κι ας μην τον ήξερες καλά, έτσι ήταν τότε η μέρα. Ήταν ντροπή να περνάς χωρίς να πεις μια κουβέντα, γιατί ο σεβασμός φαινόταν ακόμα και σε μία λέξη. Τώρα λες «καλημέρα» και σε κοιτάζουν με απορία, σου λένε «Σε ξέρω;», σαν να ’ναι όλα ξένα. Ο καθένας στον κόσμο του, δεν νοιάζεται για κανέναν, κι αυτά που κάποτε μας ένωναν, τα χάσαμε με τα χρόνια. Έφυγε το καλώδιο απ’ το τηλέφωνο, μα δέθηκε η ζωή μας. Τότε ήμασταν ελεύθεροι στους δρόμους, τώρα εγκλωβισμένοι μέσα στην οθόνη του κινητού. Τότε είχαμε λίγα, μα είχαμε χαρά, μια παρέα, μια πλατεία, μια ολόκληρη γειτονιά. Τώρα έχουμε τα πάντα, μα κάτι μας πονά, έχουμε χίλιους τρόπους να μιλάμε, μα δεν μιλάμε πια. Κι αν μπορούσα μια στιγμή τον χρόνο πίσω να γυρίσω, δεν θα ζητούσα πλούτη, ούτε κάτι να κερδίσω. Μόνο μια μέρα από εκείνες, να τη ζήσω άλλη μια φορά, τότε που είχαμε λιγότερα... Και ζούσαμε καλύτερα. Lyrics © 2026 [Serzo Serzaki]. Music generated via Suno AI (Pro License)