Бақытжан Сүлейқызы 19.09.2026

Анамыз 19 қыркүйекте жаман ісік ауруынан қайтты. Өте ақ жарқын, адал, шынайы, мейірімді, ниеті таза, кең пейілді жан еді. Мен Айсұлу 6 жылда әрең көрген перзенті болдым. Менен кейін Айсұлтан, Алтынай есімді бауырларым бар. Анамызды соңына дейін тәуір болып, жазылып кетеді деп сендік. Анам да сенді. Дәрігерлердің салғыртты ма, Алланың жазғаны ма Анам соңғы демін шығарып, ақтық сапарға жол тартты. Бірақ бұл өмірге ренжіп кетті. Көрер қызығы жетерлік еді. Келін түсіріп, қызын қияға ұшырып, немере және шөбере сүйетін уақыты еді. Бар жүктен босатылып, бақытты болатын шағы еді. Мен ақша жинап Қытайға апарамыз деген кезде, бармаймын еш Қытайға, Сарыөзектің шөбінен жазыламын деді. Бірақ, анам төсек тартып, жүре алмай қалды. Соңында тіпті сөйлей алмай қалды. Анамның менен өтінгені: маған уақыт бер, хабарласпа, келме, мазамды алма, балаларыңа ие бол,- деді. Бірақ сонда да білмеймін ғой, бұл менің соңғы көрісуім бе? Арасында қоймай хабарласып, келіп хал сұрасып жүрген уақытта: Немене келдің? Қайт болды! Балаларыңа ие бол!-деді. Бұл менің анамның ауырып жатса да, менің оның қиналып жатқанын көрмесе екені,- дегені шығар бәлкім. Анам сыртқаттанғанда балаларым да арты артынан ауырып, жаман вирус жұқтырып айлап ауырып кетті. Температуралары 40-қа жетіп, судороги беріп, апталап темпр түспей қатты ауырды. Бұл уақытта анам да, өмір мен өлім арасында жан таласып жатты. Бір уақытта сонда барлығынан айырылам ба не?-деп те ойладым. Әкем хабарласып: - Айка, тез жет, анаң ақтық сапарға дайындалып жатыр деді. Балаларымды алып, жоғары температурамен жолға шықтық. Бермеген дәрі жоқ, темпр түспейді. Сүйтіп барсам, анам мені көріп, машинаға отырамын деді. Солайша анамды алып, Текеліге барып қайттық. Ол кезде сөйлейтұғын. Ертесі тіл қатпады. Тек ыңқылдап, көзі жоғары қарап, жан тапсыруға дайындалды. Сол кезде тек тілерім қиын болса да: "Ия Аллам, анамның жанын олай қинамашы, алатын болсаң, қинамай алшы анамды, бұл өмірде қиналып кетті, хотябы осы соңғы демінде қинамашы,- дедім. Кім анасын қияды өлімге? Бірақ, анам қатты қиналды. Анамды ақтық сапарға шығарып салған соң, кезек балаларыма жетіп, бірден ауруханаға барып, темпр-ларын түсіріп, бір ауыр жүктен босатылдық. Қазір телефонын ашып қарасам, достарына жазғаны: " Мен жүре алмаймын, мен овощь болып қалдым"- депті. Ал больницада жатқан күндерінде маған күліп қарап, ия жазыламын,- деп күліп қарсы алып, күліп шығарып салатын. Анам жұмыстан больничный алмай, жұмыс - жұмыс деп қалған жан еді. Сол қыста сезгендей-ақ Сарыағашқа билет алып берейін дегенде ЖҰМЫС деді. Бірақ сезгендей - ақ өтінде тас жиналып, операция лазермен істетті. Мүмкін сол лазер бір жараны ашып жіберді ме кім білсін? Анам бәрін біле тұра, үндемей кетті ғой! Сосын мен Вьетнамға кеттік дегенде тағы ЖҰМЫС деді. Вьетнамда жүргенде ішім приступ беріп жүр деді. Скорый шақыруын өтінсем де, дәрі ішіп ауруын басып жүрді. Кейін сарғайып, телефонға жауап бермей, қан құсқан шағында реанимациядан бірақ шықты. Шіркін анам да осылай ТЫНЫҚ мұхитының жанында загар алса ғой деген тілегім қабыл болмай, ҚАЗАҚСТАНға қайттық. Менің ішім ашитыны да осы, анам жастай кетті, еш курорт, еш шетел, еш демалыс, еш қызық көрмей кеткенінде. Ешқашан да бәріне үлгерем әлі деп ойламаңдар! Себебі, біз бір ақ сәтте БЕЙШАРА болып қалдық. Бұл аурудың емі еш жерден табылмады. Бірақ анам ауырған шағында, балаларым да қалыспай ауырып күніне 10-15 рет понос, 10 рет құсып, мен шырпыр болып аурумен алысып, одан жөтелмен алысып, одан температурамен алысып, анамнан сәл алыстап кеттім. Себебі, мен жөтелге салғырт қарағанда, БАЛАМ реанимациядан бірақ шықты. Сол себепті, кез келген ауруға салғырт танытпаймын. Бұл Алланың маған АНАМның қиналысын көрмесін дегені ме екен деп те ойлаймын. Аллам мені сол 2 айда анамен де, баламен де, ата-енемен, күйеумен, жұмыспен де сынағаны бар. Мен солай қиналып жүргенде, менің анама келіп кеткенімді санап жүрген адамдар болды. Қисынсыз ақыл айтып, тіпті анамды ақтық сапарға шығарып салып жатқанда, ауыздарын көпіртіп, қабырғам қайысып жатқанда демеу болу орнына, жүрегімді тілімдеп, таптап жатқан адамдар да болды. АНАМ үшін жылы жаба салдым. Бірақ бір Аллаға тапсырдым. ТЕК БІР АЛЛА! ТЕК БІР АЛЛА КУӘ! Менің қазір ешкімге ренішім жоқ! Тек АНАШЫМНЫҢ жаны жай тауып, иманы жолдас болып, Аллам жарылқап, пейіштің төрінен орын тапса екен. Анамды күнде сағынамын! Сұрағым көп! Жауабы жоқ! НЕГЕ именно менің АНАМ?! Мен 25 жасымда жетім қалдым! АЛ 60-70ке таяп қалған апалардың мамалары бар 90-99ға келген! Менің соған ішім ашиды! Менің жастай көзім жәутеңдеп мамалары бар адамдарға қызығып қараймын! Бірақ менің ғана анам жоқ! Мен күнде жылаймын сағынып! Бірақ көз жасымды ешкімге көрсетпеймін. Мен сондай адаммын. Бар эмоциямды іште сақтаймын. Көліктің ішінде жылап алам да, балаларға сабақ беремін. Кабинетке кіріп жылап алам да, сабақ беремін. Көз жасым тыйылар емес! МЕН АНАМДЫ ҚАТТЫ САҒЫНАМЫН! АНАМНЫҢ ӘДЕМІ, СҰЛУ ЖҮЗІН ҰМЫТЫП ҚАЛМАС ҮШІН ОСЫ ЖЕРГЕ САЛДЫМ. СЕБЕБІ, СОҢҒЫ САПАРДАҒЫ ТҮРІ ЕСТЕ ҚАЛДЫ.