! เจาะลึก ! เส้นทางเข้าสู่"ความสงบ" ที่นักปฏิบัติควรรู้!! |ครูบาฉ่าย คัมภีรปัญโญ |คลื่นแห่งปัญญา
คลื่นแห่งปัญญา и ชอบธัม
0:00 / 0:00
! เจาะลึก ! เส้นทางเข้าสู่"ความสงบ" ที่นักปฏิบัติควรรู้!! |ครูบาฉ่าย คัมภีรปัญโญ |คลื่นแห่งปัญญา
12 810 просмотров · 3 недели назад
คลื่นแห่งปัญญา и ชอบธัม
12 810 просмотров · 3 недели назад
22.7.69 |ครูบาฉ่าย คัมภีรปัญโญ |คลื่นแห่งปัญญา #ธรรมะคลายทุกข์ #ธรรมะสอนใจ #ธรรมะเพื่อชีวิต #ข้อคิดธรรมะ #ธรรมะก่อนนอน #ธรรมะ
สรุปเนื้หาจากคลิป :
ธรรมชาติของจิตและความคิด: [00:23] จิตที่ยังไม่ได้ฝึกจะมีความคิดเป็นเรื่องปกติ ความคิดนำไปสู่อารมณ์ และจิตใช้ อารมณ์เป็นอาหาร [01:37] เมื่อได้ลิ้มรสอารมณ์ใดก็จะหลงและยึดติดในอารมณ์นั้น (ตัณหา) [02:23]
จุดเริ่มต้นการปฏิบัติ: [06:09] ผู้ถ่ายทอดเล่าประสบการณ์สมัยเรียนปี 3 ที่ยังไม่รู้วิธีปฏิบัติเชิงลึก แต่ใช้วิธีบริกรรมง่ายๆ เช่น หายใจเข้า "พุท" หายใจออก "โท" [07:42] และการเคลื่อนไหว "ซ้าย-พุท ขวา-โท" [07:51] พร้อมตั้งใจสำรวจจิตใจตามคำสอนของครูบาอาจารย์โดยไม่ยึดติดกับตำรา [10:03]
ประสบการณ์เข้าสู่ความสงบลึก: [12:30] ในวันที่ 7 ของการเป็นพระ ได้นั่งสมาธิและเกิดภาวะจิตดิ่งลงลึก [20:46] เมื่อออกจากสมาธิสัมผัสได้ถึงความสุขที่ไม่เคยเจอมาก่อน [17:10] ลืมความเหน็ดเหนื่อย ความหิว และความตึงเครียดไปทั้งหมด [17:45]
ดักทาง "ความอยาก" (ตัณหาในการปฏิบัติ): [18:47] หลังจากเคยเจอความสุขจากความสงบ จิตจะเกิดความอยาก (ตัณหา) พยายามปรุงแต่งหรือสร้างอารมณ์ดิ่งแบบเดิมขึ้นมาอีก [22:00] ซึ่งยิ่งอยากยิ่งทำไม่ได้ เพราะไปฝืนธรรมชาติของจิต [22:52]
อุปสรรคของการติดในมโนภาพ (อสุภะ/นิมิต): [25:08] เคยผ่านการพิจารณาอสุภะจนสร้างภาพนิมิตถลกหนังนับกระดูกตนเองได้ละเอียด [26:37] แต่จิตกลับติดในความเพลิดเพลินกับภาพนิมิตเหล่านั้น [28:40] ไม่ได้เกิดปัญญาเห็นโทษของทุกข์ จึงถือเป็นความหลงอีกรูปแบบหนึ่ง [29:35]
องค์ประกอบของการเข้าสู่ความสงบ: [31:33]
กายระงับ: [31:45] ร่างกายต้องนิ่ง สงบ ไม่เคลื่อนไหว
ตัดอดีต-อนาคต: [33:57] หยุดความคิดส่งออกนอกจิต และใช้คำบริกรรม (เช่น พุทโธ) แนบไปกับลมหายใจ [33:06]
จิตละเมียดและปล่อยวาง: [37:27] ลมหายใจจะเบาลงเรื่อยๆ กายหยาบจะหมดความรู้สึก [38:31] จิตปล่อยวางการปรุงแต่งจนเหลือเพียง "ความรู้เด่น" [42:28] ที่ไม่สามารถอธิบายได้ด้วยภาษาคำพูด [42:07]
ตัวชี้วัดการปฏิบัติที่ดีแท้จริง: [47:14] การปฏิบัติที่ดีไม่ได้วัดกันที่การเห็นนิมิต เทวดา นรก สวรรค์ หรือความอัศจรรย์ใดๆ [47:30] แต่วัดกันที่จิตใจที่ไม่ไหลหลงไปตามอารมณ์ [47:42] มีสติรู้ทันความโกรธ ความโลภ ความหลง สุข และทุกข์ ไม่ถือตัวและหมดความสำคัญมั่นหมายในความรู้ [48:04]