Sibol

Sibol - m&l Sa tahimik na umaga Haplos ng hangin sa mukha May halimuyak ng basang lupa At gintong liwanag sa mga sanga Mga dahong nagsasayawan Sa kumpas ng hanging dumaraan May lihim na awit na tangan Na parang dasal ng kagubatan Sa lilim ng matatandang puno May sinag na sumisilip sa mundo Gumuguhit sa hamog ang araw Parang pag-asang muling sumisibol Sa bawat hakbang na ating tinatahak Lupang humihinga sa ilalim ng yapak May tibok sa ugat, may pintig sa damuhan Tahanan nating lahat ang kalupaan Ngunit unti-unting kumukupas Ang kulay ng dating bukas Ang ilog ay may luhang mapait Ang langit ay nababalot ng sakit Kung hindi natin iingatan Ang hininga ng kalikasan Sa gitna ng abo at kawalan Saan pa tayo tutungo? Huwag nating hayaang mawala Ang luntiang tahanan nating lahat Ang ilog, bundok, at karagatan Ay buhay na dapat pangalagaan Kung may bukas pang naghihintay Magsimula tayo sa sariling kamay Sa ilalim ng iisang langit Kalikasan, huwag nating ipagpalit May ibong hindi na umaawit Sa gubat na unti-unting sumisikip Ang dating himig sa pagitan ng sanga Napapalitan ng lagitik ng pagguho’t pangamba Ang dagat na dating malinaw Na sinasalamin ang bughaw ng araw Ngayon ay may pait sa bawat alon At plastik na kumakapit sa baybayin Bawat punong ating itinatanim Ay munting kandilang muling sisinag sa dilim Sa lilim nito, may batang tatawa Sa ugat nito, may bukas na sisibol pa Maliit man ang ating nasimulan Parang patak sa tuyong halaman Lalaki ito sa ulan ng pagtutulungan Hanggang maging gubat ng pag-asa ang tanan Hindi pa huli ang lahat May panahon pang magligtas Bago tuluyang manahimik Ang mga ilog, ibon, at bukid Sa mundong ating minana May sugat man, may pag-asa Kung bawat puso’y magigising May umagang muling darating Huwag nating hayaang mawala Ang luntiang tahanan nating lahat Ang ilog, bundok, at karagatan Ay buhay na dapat pangalagaan Kung may bukas pang naghihintay Magsimula tayo sa sariling kamay Sa ilalim ng iisang langit Kalikasan, huwag nating ipagpalit At kung dumating man ang araw Na wala nang hanging malamig sa tanaw Na ang mga dahon ay di na gagalaw At ang ulan ay magiging alaala na lamang Nawa’y maalala natin Ang mundong minsang kay ganda rin Ang amoy ng lupa matapos ang ulan Ang dapithapong kulay kahel sa karagatan Ngunit habang may ulan at araw Habang may punong patuloy na sumisibol Habang may ilog na marahang umaawit May pag-asang muling mabubuo ang daigdig Sa bawat kamay na marunong magtanim Sa bawat pusong ayaw nang manahimik Unti-unting gagaling ang sugat ng lupa At muling lalamig ang hininga ng umaga Huwag nating hayaang mawala Ang awit ng mundong kasama natin Sa bawat puno, sa bawat alon May buhay na muling bumabangon Kung may bukas pang naghihintay Hawakan natin, huwag nang sayangin Sa bawat patak, sa bawat binhi May pangarap na muling sisibol sa gabi Sa ilalim ng iisang langit Sa yakap ng hangin at liwanag Tayo ang binhing itinanim Tayo ang simula ng pagbabago Sa tahimik na umaga Pakinggan mo ang mundo Sa bulong ng dahon at hampas ng alon May pusong patuloy na tumitibok Humihinga pa siya Sa kabila ng sugat at pangamba Umaasa pa sa iyo Umaasa pa sa ating lahat.