เพลงอยู่ข้างเอ็ง Banjong Studio

อยู่ข้างเอ็ง ฉันไม่มีคำหวาน ให้เธอทุกวัน ไม่มีของขวัญราคาแพงเหมือนใคร มีเพียงสองมือ ที่อาจไม่ยิ่งใหญ่ แต่จะกุมมือเธอไว้ ในวันที่ไม่มีใคร ชีวิตของเรา คงไม่ได้โรยด้วยดอกไม้ บางวันมีน้ำตา บางวันแทบทนไม่ไหว แต่ถ้าวันพรุ่งนี้ ยังมีเธอเดินข้างกาย ทางจะไกลแค่ไหน ฉันก็จะเดิน หากฝนมันเทลงมา ก็หลบใต้ชายคาเดียวกัน หากหนาวก็แบ่งผ้าห่ม ถ้าร้อนก็ทนด้วยกัน ฉันไม่รู้หรอก ว่าพรุ่งนี้จะเป็นเช่นไร รู้เพียงอย่างเดียว...ฉันไม่ทิ้งเธอ จะอยู่ตรงนี้ ไม่หนีไปไหน วันที่เธอร้องไห้ ฉันจะเช็ดน้ำตา วันที่เธออ่อนแรง ฉันจะคอยประคองมา ถ้าทางข้างหน้ามันหนัก เราก็สู้ด้วยกัน ไม่ได้สัญญาว่าชีวิตจะสวยงาม แต่จะสัญญาว่าทุกยามจะไม่ทิ้งกัน ต่อให้เหลือเพียงสองมือ กับหัวใจของฉัน ก็จะจับมือเธอไว้อย่างนั้น...จนวันสุดท้าย ผ่านมากี่ฝน เราก็ยังอยู่ตรงนี้ ผ่านเรื่องร้ายดี มากมายด้วยกัน จากวันที่สองเรา แทบไม่มีอะไรสักอย่าง จนวันนี้ยังมีกัน ก็เกินพอแล้ว บ้านอาจไม่ใหญ่ รถอาจไม่ใหม่เหมือนใคร แต่ตอนกลับมา มีคนถามว่าเหนื่อยไหม เพียงคำธรรมดา จากคนที่เข้าใจ มันมีค่ากว่าสิ่งไหน ที่เงินซื้อมา Rap เอ็งเอ๊ย...ฟังข้าสักหน่อยนะ ข้าไม่รู้ดอกว่าความรัก เขาวัดกันตรงที่ไหน วัดที่เรือนหลังใหญ่ หรือเงินทองที่กองเอาไว้ แต่สำหรับข้า รักมันไม่ได้ยากเย็นอะไร คือยามเอ็งไม่เหลือใคร หันมาแล้วยังเห็นข้า มีข้าวอยู่จานเดียว ก็แบ่งกันกินคนละครึ่ง มีเงินอยู่ร้อยหนึ่ง ก็ค่อยประคองให้ถึงพรุ่งนี้ เอ็งเหนื่อย ข้าทำ เอ็งล้ม ข้าจะดึง แต่ถ้าข้าล้มลงสักที เอ็งก็ดึงข้าขึ้นมาบ้าง เอ็งอย่าเพิ่งท้อซี ทางมันยังอีกไกล เหนื่อยนักก็พักเสียก่อน จะรีบเดินไปไหนเล่า แดดร้อนก็เดินด้วยกัน ฝนมาก็กางร่มให้กันเอา ต่อให้คนทั้งโลกไม่เข้าใจเรา ข้าก็ยังเข้าใจเอ็ง ชีวิตคู่ไม่ใช่ในละคร ที่มีแต่ตอนสวย ๆ บางวันเงินก็เหลือน้อย บางวันใจก็พลอยอ่อนแรง อาจเถียงกันบ้าง เงียบกันบ้าง เพราะเราต่างก็เป็นคน แต่โกรธกันได้ไม่นานดอกเอ็ง...เดี๋ยวมากินข้าวด้วยกัน ข้าไม่สัญญาว่าจะพาเอ็ง ไปแตะดาวบนฟ้า ไม่สัญญาว่าทุกวันข้างหน้า จะไม่มีเรื่องร้าย แต่ข้าสัญญาว่า ถ้าเอ็งยังอยากให้ข้าอยู่ข้างกาย ไม่ว่าทางจะหนักเพียงใด...ข้าก็ไม่ทิ้งเอ็ง ไม่ต้องถามข้าดอก ว่าจะอยู่ถึงเมื่อไร ตราบใดที่เอ็งยังจับมือ ข้าก็ยังไม่ไปไหน แก่ลงอีกหน่อย ผมหงอก เดินช้า ก็ช่างปะไร ค่อย ๆ เดิน ค่อย ๆ พัก แล้วกลับเรือนไปด้วยกัน ถึงวันหนึ่งสองขา จะพาเราเดินไม่ไหว ก็นั่งมองตะวันลับนา อยู่ตรงชานบ้านด้วยกัน เพราะคนที่ข้าอยากเห็นหน้า ทุกเช้าและทุกคืนวัน ไม่ว่าจะผ่านไปนานเท่าไร... ก็ยังเป็นเอ็ง... จะอยู่ตรงนี้ ไม่หนีไปไหน วันที่เธอร้องไห้ ฉันจะเช็ดน้ำตา วันที่ฉันอ่อนแรง ขอเธอช่วยประคองมา เพราะทางของเราจากนี้ ต้องเดินด้วยกัน ไม่ต้องมีบ้านใหญ่ ไม่ต้องร่ำรวย ขอแค่ตื่นมาแล้วยังเห็นเธออยู่ตรงนั้น จากวันที่เรายังหนุ่มสาว จนผมหงอกไปด้วยกัน หากชีวิตคือการเดินทาง... ฉันก็เลือกเธอเป็นคนเดินข้างกัน ถ้าวันหนึ่งเดินไม่ไหว... ก็นั่งพักด้วยกัน ไม่ต้องรีบไปไหนหรอกเอ็ง... ข้ายังอยู่ตรงนี้