Το τραγούδι της ζωής μου

Στίχοι / Lyrics: ​Καλησπέρα. Με λένε Νίκο. Κι αυτό είναι το τραγούδι της ζωής μου... ​Είναι καιρός να σας πω το στόρυ της ζωής μου κι από εδώ, να ανοίξω την καρδιά μου με ό,τι μέσα μου κρατώ και να το ξανά ακούσω κι εγώ. ​Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένα αγόρι από το χωριό. Του άρεσε η τέχνη και η μουσική, πολύχρωμα χρώματα κι άγνωστη ορμή, ένα παιδί που γύρευε αγάπη, στοργή κι αποδοχή. Δεν ήξερε να εκφραστεί μα και να το διαχειριστεί, σε έναν κόσμο γεμάτο ντροπή. ​Πέρασανε τα χρόνια, δεκαεπτά... ο χρόνος κόπηκε με τη μία στα ξαφνικά και ήταν η χειρότερη χρονιά. Παρόλα αυτά σημαντική χρονιά, γιατί εκφράστηκα αληθινά παρά της υγείας τα σοβαρά. Ήταν η αρχή, πέντε χρόνια εφιαλτικά και σιωπή, με σπαραγμό βαθιά μες στην ψυχή. Όλοι έβλεπαν έναν «άγιο», μα εγώ δεν έβλεπα αύριο. «Είσαι δυνατός, θα αντέξεις» μου έλεγαν για να σωθώ, και «υπομονή την έχεις», μα μέσα μου ένιωθα κενό, που πάλευε να κρατηθώ. ​Κι όμως, εδώ είμαι ακόμα, στα είκοσι έξι πατώ, έχασα κομμάτια απ' το σώμα, μα βρήκα ψυχή να σταθώ. Δεν κρύβω καμία πληγή μου, καμία μου αναπηρία, είναι τα παράσημά μου, σ’ αυτή την τρελή ιστορία. Κι όταν όλα ήταν γκρεμός, κι η μοναξιά με πονούσε, μια πίστη βαθιά στον Θεό, στο χέρι σιωπηλά με κρατούσε. ​Ήξερα τι θα μου πάρει εκείνο το χειρουργείο, ποιότητα ζωής απ’ τη μια, μα απ’ την άλλη ένα αντίο. Ένα σώμα σημαδεμένο που φοβάται την επαφή, το άγγιγμα έγινε βουνό, κι η αγάπη πιο σιωπηλή. Δύσκολο πια να δοθείς, να βρεθεί μια αγκαλιά, μα έχω ανθρώπους πλάι μου που μου δίνουνε χαρά! ​Μα κοίτα με τώρα, το σκοτάδι νικήθηκε πια, πήρα πτυχίο στη ζωή, κοιτάζω μόνο μπροστά! Δεν είμαι πια το αγόρι που φοβόταν να φανεί, μετά από κάθε καταιγίδα ξημερώνει άλλη αυγή. «Είμαι δυνατός», το φωνάζω πια κι εγώ, έχω τα φτερά μου για ό,τι θέλω να ονειρευτώ. Όλα όσα πέρασα με φέρανε εδώ, μια νέα ζωή απ' την αρχή γράφω και ξεκινώ! ​Κι όμως, εδώ είμαι ακόμα, στα είκοσι έξι πατώ, έχασα κομμάτια απ' το σώμα, μα βρήκα ψυχή να σταθώ. Δεν κρύβω καμία πληγή μου, καμία μου αναπηρία, είναι τα παράσημά μου, σ’ αυτή την τρελή ιστορία. Κι όταν όλα ήταν γκρεμός, κι η μοναξιά με πονούσε, μια πίστη βαθιά στον Θεό, στο χέρι σιωπηλά με κρατούσε. ​Αυτός είμαι εγώ, στα είκοσι έξι κι ακόμα ζω. Σημαδεμένος απ' την ζωή, μα ελεύθερος πια να ζω... Κι εκείνο το χέρι που με κράτησε σφιχτά, μου έδωσε δύναμη να κοιτάξω μόνο μπροστά. Μόνο μπροστά...