Żona ministra Becka była „ekscelencją”. Po wojnie pracowała jako sprzątaczka w Londynie

Jadwiga Beck była żoną Józefa Becka, ministra spraw zagranicznych II Rzeczypospolitej i jednego z najważniejszych ludzi polskiej dyplomacji lat trzydziestych. Przed wojną uczestniczyła w oficjalnych wizytach, spotkaniach dyplomatycznych i przyjęciach, podczas których stykała się z politykami, dyplomatami i europejskimi elitami. Sama później opisała ten świat w swoich wspomnieniach „Kiedy byłam ekscelencją”. Wrzesień 1939 roku zakończył jednak życie, które znała. Po ewakuacji z Polski Jadwiga towarzyszyła Józefowi Beckowi podczas internowania w Rumunii. Po jego śmierci w 1944 roku rozpoczął się dla niej zupełnie inny etap — Turcja, Egipt, Rzym, Bruksela, Kongo i w końcu Londyn. Kobieta, która przed wojną podróżowała po Europie jako żona polskiego ministra, na emigracji musiała sama zarabiać na życie. W Londynie pracowała między innymi jako sprzątaczka. Jak wyglądało życie żony ministra spraw zagranicznych II RP? Co naprawdę oznaczało bycie „ekscelencją”? Jak Jadwiga Beck wspominała wizyty w Berlinie, Rzymie i innych europejskich stolicach? I jak wojna zmieniła jej życie zaledwie w kilka miesięcy? W tym dokumencie opowiadamy historię Jadwigi Beck — od dyplomatycznych salonów II Rzeczypospolitej, przez wrzesień 1939 roku i internowanie w Rumunii, aż po emigrację i życie w powojennym Londynie. To również historia całego pokolenia polskiej emigracji, dla którego przedwojenne stanowiska, mundury i tytuły po 1945 roku często przestały mieć praktyczne znaczenie. Materiał ma charakter historyczny, dokumentalny i edukacyjny. Przedstawione wydarzenia zostały oparte na dostępnych źródłach historycznych, wspomnieniach i materiałach archiwalnych. Rekonstrukcje wizualne służą wyłącznie celom ilustracyjnym. W przypadku osobistych ocen i wspomnień Jadwigi Beck materiał traktuje je jako jej perspektywę, a nie jako bezstronną relację wszystkich wydarzeń. #JadwigaBeck #JózefBeck #HistoriaPolski #IIRzeczpospolita #PolskaDyplomacja