Eğer 1964'te Almanya’ya İşçi Olarak Giden Bir Anne Olsaydın?

Yıl 1964. Çorum'un dağ köylerinden birinde 22 yaşında bir annesin. Adın Hatice. Borç büyüyor, kocan Hasan bir sene sıra bekleyecek. Almanya ise kadın işçileri on günde götürüyor. Üç yaşındaki kızın Elif'in saçına kırmızı bir kurdele bağlıyorsun ve ona "Bir sene" diyorsun. Bu videoda Almanya'ya giden ilk Türk kadın işçilerden birinin yolculuğunu yaşıyorsun. Kocanın imzası, Tophane'deki kuyruk, "Soyunun" denen muayene odası, Sirkeci'den kalkan tren, Münih Garı'ndaki 11 numaralı peronun altındaki sığınak, Berlin'de bir kadınlar yurdu, fabrikada radyo lambaları ve "Ben iyiyim" diye başlayan mektuplar. Bir sene sonra köye döndüğünde kızın sana bakıp babaannesine soruyor: "Anne, bu kim?" Senin annen, ninen, teyzen ya da halan Almanya'ya ilk gidenlerden miydi? Hangi şehre gitti, hangi fabrikada çalıştı, geride kimi bıraktı? Adını ve hikâyesini yorumlara yaz. Bu hikâyeler de anlatılmayı hak ediyor. ⏱️ BÖLÜMLER 00:00 Açılış: Numara on sekiz 00:42 Bir senenin hikâyesi 00:47 1964 baharı, Çorum'un bir köyü 01:17 Borç 01:39 "Almanya işçi istiyo" 02:24 "Kadın istiyolar" 02:47 "Ben giderim" 03:25 Kasaba: Kocanın imzası 04:32 Hayatının en uzun on günü 05:22 Kayınvalide: "O kız artık benim" 06:04 Annenin mor yazması ve bir avuç toprak 06:47 Ayrılık sabahı: "Anne gitme!" 08:08 İstanbul, Tophane kuyruğu 09:19 Meryem ve Fadime 10:23 Muayene: "Soyunun" 11:34 Tel testi 12:31 Sonuçlar: Sağa, sola 13:47 Sirkeci Garı'ndan Münih'e 15:50 Trende bir bozlak 16:59 Münih Garı, 11 numaralı peron 17:30 Sığınak: Parmak izi ve Berlin kartı 18:48 Doğu Almanya'dan geçiş 19:28 Berlin ve kadınlar yurdu 21:35 Fabrika: Schnell, schnell 23:55 "Dilsiz olduk" 24:39 Kafenin camındaki yazı 25:28 İlk maaş: Bir öküz 26:21 Bir dakika duralım 26:50 Mektuplar: "Ben iyiyim" 28:14 "Artık sormuyo" 28:39 Radyonun başında 29:59 İlk kış ve Zeliha'nın acısı 31:19 1965: İmzalayan sen 32:00 Hasan Berlin'de 33:55 İlk izin: "Anne, bu kim?" 35:37 Çeşme başında: "Sen benim annem misin?" 37:14 İkinci ayrılık: Kurdeleler 38:12 Yıllar, Kreuzberg 38:32 Zeliha'nın parmağı 39:38 1970: Elif Berlin'e geliyor 40:16 Okul ve Hasan'ın öfkesi 42:13 1973: Kapılar kapanıyor, Meryem dönüyor 43:51 Hasan köye dönüyor 44:47 2026: Münih'te bir sergi 46:06 Fotoğraftaki iki kadın 47:12 İki kurdele 48:13 Bir avuç toprak 48:45 Kapanış Not: Hatice, Hasan, Elif, Meryem, Fadime, Ayten, Zeliha ve videodaki diğer karakterler kurgudur. Arka plandaki tarih ise gerçektir: 1961 Türkiye–Almanya işgücü anlaşması. Adaylar İstanbul Tophane'deki Alman İrtibat Bürosu'nda (Deutsche Verbindungsstelle) sağlık muayenesinden ve beceri testlerinden geçirildi. 1926 Medeni Kanunu'na göre evli bir kadın, çalışmak için kocasının iznine ihtiyaç duyuyordu. İşçiler trenle Münih Garı'na getirildi; 11 numaralı peronun altındaki sığınak bir karşılama ve dağıtım noktası olarak kullanıldı. 10 Eylül 1964'te Köln-Deutz'da bir milyonuncu yabancı işçi olarak karşılanan Portekizli Armando Rodrigues de Sá'ya bir moped hediye edildi. Kasım 1973'te Almanya işçi alımını durdurdu (Anwerbestopp). O yıllarda Almanya'ya yüz binlerce Türk işçi gitti; bunların arasında yüz bini aşkın kadın vardı. #Tarih #Almanya #Gurbetçi #Kadınİşçiler #1964 #Berlin #Göç #Geçmişinİzi