हेमंत ऋतुराज भूमीवर उतरून आला

हेमंत ऋतुराज भूमीवर उतरून आला फूल नाही, हिरवळ नाही, कोवळी पानंही नाहीत... हेमंत ऋतुराज भूमीवर उतरून आला फूल नाही, हिरवळ नाही, कोवळी पानंही नाहीत। भुंग्यांचा गुंजारव नाही, पक्ष्यांचं गाणं नाही फुलांचा सुगंध घेऊन येणारी हवा सुद्धा नाही। सुंदर सजवलेल्या रथांसारखी दिसणारी झाडं वेली मुख टाकून उभी आहेत मौनात मन दाबून, मन मोडून उभी आहेत भाग्यहीनांसारखी दीन वाटत आहेत। धुक्याची चादर पांघरून शेतं झोपली आहेत तुला दोष देत हळू हळू श्वास सोडत आहेत हळू हळू सरकून तोंडावरचा पडदा बाजूला करून तुंगा नदी वाहतेय थरथरत, अंग शहारून। सुकलेली पानं गळत आहेत, झाडावर चढून अश्रू ढाळतोय वनातला पक्षी। थंड वाऱ्यात, बर्फाच्या एका थेंबात अडकलंय माणसाचं जीवन, कैद झाल्यासारखं। हेमंत ऋतुराज भूमीवर उतरून आला फूल नाही, हिरवळ नाही, कोवळी पानंही नाहीत... हेमंत ऋतुराज भूमीवर उतरून आला फूल नाही, हिरवळ नाही, कोवळी पानंही नाहीत... इकडे तिकडे पांढरं धुकं, इकडे तिकडे बर्फाळ वारा इकडे तिकडे थरथरणारं शांत जग! इकडे तिकडे ओसाड वन, इकडे तिकडे जड लोक इकडे तिकडे शून्य मन, दुःखाने कण्हतंय। हेमंताच्या राजवटीचा कठोर आदेश असाच आहे त्याला डोकं टेकवणंच सृष्टीचं रहस्य आहे। प्रत्येक ऋतूत, प्रत्येक रूपात संस्कार मिळवणंच जीवांचं धर्म आहे। हेमंत ऋतुराज भूमीवर उतरून आला फूल नाही, हिरवळ नाही, कोवळी पानंही नाहीत... हेमंत ऋतुराज भूमीवर उतरून आला फूल नाही, हिरवळ नाही, कोवळी पानंही नाहीत...