ROSTÓW 1941: Dzień, w którym niemiecka armia PO RAZ PIERWSZY UCIEKAŁA

Rostowska operacja ofensywna z 1941 roku stała się pierwszą dużą porażką Wehrmachtu w II wojnie światowej, w wyniku której wojska radzieckie wyparły 1. Armię Pancerną generała Ewalda von Kleista z Rostowa nad Donem. Po zajęciu miasta wojska niemieckie znalazły się z rozciągniętymi skrzydłami, bez rezerw i zapasów paliwa, co wykorzystało dowództwo Frontu Południowego pod kierownictwem marszałka Siemiona Timoszenki i generała pułkownika Jakowa Czerewiczenki. W wyniku błyskawicznego kontruderzenia Armii Czerwonej i 56. Samodzielnej Armii przeciwnik został zmuszony do pośpiesznego odwrotu nad rzekę Mius, a generał feldmarszałek Gerd von Rundstedt został zdymisjonowany przez Adolfa Hitlera za wydanie rozkazu odwrotu wbrew woli naczelnego dowództwa. Sukces wojsk radzieckich pod Rostowem udaremnił strategiczne plany Trzeciej Rzeszy dotyczące opanowania ropy naftowej z Baku i wyjścia na Kaukaz, demonstrując słabość niemieckiego blitzkriegu jeszcze przed rozpoczęciem kontrofensywy pod Moskwą.