KARACA AI - İçimde Bir Sen Kaldın

KARACA AI - İçimde Bir Sen Kaldın Ah... ah... Bir şey var içimde, Adını koyamıyorum... Seni unuttum desem, Kendime inanamıyorum... Dolabın üstünde unuttuğun bir toka, Dokunmadım aylardır, duruyor hâlâ orada. Ne garip, küçücük bir şey koca bir ömür taşır, İnsan bazen bir eşyaya bakıp kendinden uzaklaşır. Sana kızdığım günler oldu, kendime daha çok, Bir kapıyı kapatmak kolay, ardında kalmak zor. Ben senden bir mucize değil, biraz anlayış bekledim, Sen beni duymadın diye kendimi susturup tükettim. Şimdi kime anlatsam yarım kalır cümlem, Sana söyleyemediklerimle dolu her gecem. Belki de en çok buna yanıyorum ben... Sana veda ettim de, Kendime edemedim... İçimde bir sen kaldın, çıkaramıyorum... Gittiğin o günü hâlâ aşamıyorum. Herkese iyiyim deyip geçiyorum da, Kendimle baş başa kalınca susamıyorum. İçimde bir sen kaldın, silemiyorum... Ne sana dönebiliyorum ne unutabiliyorum. Bir insan nasıl bu kadar eksik kalır? Ben senden sonra kendimi tamamlayamıyorum... Bir gün olur da yolun bu sokaktan geçerse, Penceremde ışık yanar, başka biri sanma beni. Ben hâlâ aynı evdeyim, yalnız değişti içim, Eskiden seni beklerdim, şimdi geçsin diye gecem. Fotoğraflar duruyor da yüzler yabancı artık, Birlikte güldüğümüz yerler şimdi sessiz, biraz kırık. Seni kötü anmak bile gelmiyor içimden inan, İnsan sevdiği birine nasıl düşman olsun bir zaman? Belki sen de bazen... Bir şarkıda durursun. Bir kelime duyarsın, Bir anlığına susarsın. Eğer aklına gelirsem... Beni mutlu san olur mu? Çünkü ben seni özledim demeye... Artık kendimde güç bulamıyorum... İçimde bir sen kaldın, çıkaramıyorum... Gittiğin o günü hâlâ aşamıyorum. Herkese iyiyim deyip geçiyorum da, Kendimle baş başa kalınca susamıyorum. İçimde bir sen kaldın, silemiyorum... Ne sana dönebiliyorum ne unutabiliyorum. Bir insan nasıl bu kadar eksik kalır? Ben senden sonra kendimi tamamlayamıyorum... Bir toka... Bir oda... Bir de içimde... Hâlâ sen...