Nocnica Przychodzi po Zmroku | Słowiańskie Opowieści przy Ognisku

W dawnych słowiańskich chatach noc nie zawsze była czasem odpoczynku. Bywała chwilą, kiedy świat ludzi stykał się z czymś cichym, cierpliwym i nienazwanym. Gdy dziecko płakało zbyt długo, gdy matka nie spała kolejną noc z rzędu, a ogień w piecu przygasał i zostawiał kąty w półmroku — wtedy mówiono, że ktoś jeszcze stoi w izbie. Ktoś, kto nie puka do drzwi i nie siada przy stole. Ktoś, kto czeka przy kołysce. W tym odcinku, przy ogniu, który pamięta więcej niż ludzie, usiądziemy razem z trzema starymi bajarzami i posłuchamy trzech opowieści o Nocnicy — nocnej istocie, która przychodzi tam, gdzie zmęczenie jest większe niż cisza, a samotność większa niż strach. To historie o matkach, które próbowały ocalić swoje dzieci, o słowach wypowiedzianych w nocy, których nie da się cofnąć, i o cieniu, który nie znika, gdy zamkniesz oczy. Usiądź bliżej ognia i słuchaj uważnie. Bo dawniej wierzono, że żadna kołyska nie powinna zostawać sama… a nie każdy płacz jest tylko płaczem.