Kiedy wszystko się kończy, zostaje dworzec

Spotkałem Piotra we Wrocławiu. Przyszedł tu pieszo - bez planu, bez pieniędzy, z ciężarem, którego nie widać. Wyrzucony z domu przez matkę. Powód? Alkohol. Mimo wyciętego żołądka po chorobie nowotworowej. Mimo utraty rodziny, narastających napięć i obustronnych pretensji, które w końcu przeważyły. Piotr ma podstawowe wykształcenie i rentę, ale nie ma do niej dostępu. Dokumenty zostały u matki, a powrót do domu jest już niemożliwy. Mosty zostały spalone. Dziś żyje na ulicy, bez dachu nad głową, bez punktu zaczepienia, bez nikogo, kto powiedziałby: „zostań”. Nakarmiłem go w dworcowej restauracji. Tak jak zawsze, gdy spotykam ludzi, którym zabrakło nie tylko chleba, ale i zrozumienia. Ten film to nie tylko rozmowa - to kolejny obraz tego, jak blisko potrafi być przepaść, nawet jeśli jej nie widać. Polecam.