ԻՄ ՀԱՅՐ - IM HAYR 2026 (Հայկական տխուր երգ` Հայրիկի հիշատակին)

ԻՄ ՀԱՅՐ — Հայրիկի հիշատակին «Իմ Հայր»-ը խորապես հուզական երգ է հոր կորստի, նրա թողած անջնջելի հիշողությունների և այն մեծ դատարկության մասին, որը մնում է նրա հեռանալուց հետո։ Հայրն ընտանիքի ամուր թիկունքն է, տան սյունը, պաշտպանն ու այն մարդը, որի ներկայությամբ կյանքն ավելի ապահով է թվում։ Բայց երբ նա հեռանում է, միայն տունը չէ, որ լռում է․ կոտրվում է նաև այն թիկունքը, որի հետևում տարիներ շարունակ ուժ ու պաշտպանություն ենք զգացել։ Այս երգը նվիրված է բոլոր հայրերին, ովքեր այսօր այլևս մեր կողքին չեն, բայց շարունակում են ապրել իրենց զավակների սրտերում, հիշողություններում և ամեն մի քայլում։ 🕊️ Հայրիկի հիշատակը հավերժ է։ Երգի հեղինակ՝ Mariam Chitchyan Երաժշտություն՝ Arokol Վոկալ և պրոդաքշն՝ ԱԲ Եթե երգը հուզեց ձեզ, կիսվեք այն նրանց հետ, ում համար հայրիկի հիշատակը նույնպես սուրբ է։ ❤️ #ԻմՀայր #Հայր #Հայրիկ #ՀայրիկիսՀիշատակին #ՀորՀիշատակ #Կարոտ #Հայրիկ #ՀայկականԵրգ #ՀայկականԵրաժշտություն #ՏխուրԵրգ #ՀուզիչԵրգ #MariamChitchyan #Arokol #AB #ArmenianMusic #ArmenianSong Երգի բառեր: Դու լուռ էիր միշտ, բայց քո լռության մեջ, Մենք ուժ էինք տեսնում՝ հզոր ու անվերջ։ Քո մեկ հայացքից աշխարհն էր կանգնում, Ու քո ներկայությամբ ոչ ոք չէր վախենում։ Ամեն դժվարության դեմ կանգնում էիր հպարտ, Որ մեր կյանքի ճամփան լինի միշտ հարթ։ Հիմա քամիներն են փչում շատ դաժան, Ու անցնում եմ ես մի ցավոտ, ծանր ճամփան։ Այնտեղ, ուր կանգնած էր քո պինդ թիկունքը, Հիմա դատարկություն է ու ցավի արցունքը։ Ուշացած եմ հասկանում խրատներդ բոլոր, Երբ այս ծանր աշխարհում մնացել եմ մոլոր։ Ա՜խ, հայր, դու իմ մեջքն էիր այս դաժան կյանքում, Ում պատի հետևում ցավ չէինք ճանաչում... Դու մեր պաշտպանն էիր, մեր օջախի սյունը, Ում սուրբ հիշատակով շնչում է մեր տունը։ Կոտրվեց թիկունքս, երբ դու հեռացար, Ու քո լուռ կորստով մեզ որբացրիր, անցար... Քո հողաթափերն են դռան մոտ մնացել, Ու քո սուրբ անկյունը հավերժ որբացել։ Պատից քո նկարն է խիստ ու լուռ նայում, Իսկ իմ կոտրված սիրտը քեզ է տենչում։ Էլ ո՞վ պիտի օրհնի իմ ամեն մի քայլը, Էլ ո՞վ պիտի լինի իմ տան Տերն ու հայրը։ Քո ամեն մի խոսքը հիմա է արթնանում, Երբ ցուրտ քամիներին մենակ եմ դիմացնում։ Ինձ սովորեցրիր լինել պինդ ու հպարտ, Որ կյանքի հարվածից չդառնամ ես պարտ։ Հիմա քո տված հաստատուն քայլերով եմ գնում, Բայց քո դատարկ տեղը իմ սրտում է մնում... Ա՜խ, հայր, դու իմ մեջքն էիր այս դաժան կյանքում, Ում պատի հետևում ցավ չէինք ճանաչում... Դու մեր պաշտպանն էիր, մեր օջախի սյունը, Ում սուրբ հիշատակով շնչում է մեր տունը։ Կոտրվեց թիկունքս, երբ դու հեռացար, Ու քո լուռ կորստով մեզ որբացրիր, անցար... Քո դատարկ սենյակում լռությունն է տիրում, Ու քո պինդ ձեռքն է իմ հոգին փնտրում... Գնացիր, որ դառնաս իմ պահապան հրեշտակը, Բայց ցավում է, հայր, իմ կոտրված թիկունքը։