Երգ 26 փողոց, Արեշ, Էրեբունի-Երևան 2808

Անարդարությունն ու չարագործությունն այնքան են խորացել, որ անգամ անշունչ թվացող քարե արձանն է ըմբոստանում՝ ներսում եռացող ցասումից պոկվելով իր պատվանդանից, որպեսզի սանձի ու կասեցնի չարիքը։ Այս տեսահոլովակն իրականում չարի ու բարու հավերժական, անհաշտ պայքարի մի յուրօրինակ արտացոլում է։ Թվում է, թե էկրանին տոնական եռուզեռ է. մեծ ու փոքր, տարեցներն ու երիտասարդները համախմբված պարում, խնդում և ցնծությամբ նշում են Էրեբունի-Երևանի 2808-ամյա փառահեղ տարեդարձը։ Սակայն այդ վառ տոնախմբության քողի տակ՝ երաժշտության խորքային շերտերում, բաբախում է անհանգստության մի ծանր միտք։ Այնտեղ ցավ կա մարդկային ճակատագրերի, կյանքի անցողիկության և տարիներ առաջ այս նույն փողոցներում տեղի ունեցած երիտասարդական դառը պատահարների ու դրվագների հանդեպ, որոնք դեռևս անջնջելի հետք են թողել շատերի հիշողության մեջ։ Այս բարդ ու հակասական միջավայրում առանձնահատուկ լույսով է շողարձակում տեսահոլովակի եզրափակիչ կերպարը՝ փողոցի բոլորի կողմից անկեղծորեն սիրված ու մեծարգո հեղինակությունը՝ Արշակ Հակոբյանը։ Մարդ, ում կոչումն ու կենսակերպն են բարությունն ու անբասիր արժանապատվությունը։ Նա իր անսահման ջերմությամբ, բաց սրտով ու գործուն աջակցությամբ միշտ հենարան է սոցիալապես անապահով, կարիքավոր մարդկանց համար, իսկ թույլերի ու անպաշտպանների առջև կանգնում է որպես ամուր վահան՝ թույլ չտալով, որ որևէ մեկը նրանց նեղացնի։ ԵՐԳԻ ԲԱՌԵՐ Հին Էրեբունին ունի պատվիրան, Լինել հավերժ միասնական։ Էրեբունու զառիվայր կրծքի տակ Մեծ Մհերի քանդակը մնաց հիշատակ Քիչ ներքևում Արեշի քսանվեց փողոցն է Պինդ տղերքի իսկական դարբնոցը [verse 1] քսանվեց փողոցը լուսավոր ու լայնարձակ Ապրում են այստեղ մարդիկ համարձակ Թեև փողոցն ուներ բազում խնդիրներ Ուներ ցավոք հազար չուզողներ Կարծես ամեն բան լավ էր, հրաշալի Ամենը` ճոխ ու հիանալի Բայց եղան բաներ անհասկանալի Դավեր, համատարած ահռելի Անարդարությունը այնքան մեծ էր, խոր Ինչքան «մարդամեկի» թախիծն ահավոր Պատել էր ներսումս անսպառ իղձ Երանություն է խոստացել հույսը ինձ Շատերը դրսում էին բախտը որոնում Մոռացել իրար, չէին ճանաչում, Ոմանք էլ ցավով լեցուն սրտով Անկարող մնացին, մռայլ անվըրդով Շատերը ափսոս գլուխ խոնարած Լքեցին փողոցը առավոտ հանկարծ (Կրկներգ x2) քսանվեց, քսանվեց Ափսոս ,դավերով նա խոցվեց Կենտրոնն է Էրեբունի համայնքի Զորությամբ նորից կբարգավաճի քսանվեց, քսանվեց Հպարտությամբ մեր սիրտը լցվեց Փողոցը կենտրոնն է ամբողջ հայության Տիեզերքի խորության մեջ անսահման [verse 2] Տեսնում էինք ոմանց գրպանները լի Տախտկալի դարձած, անչափ զզվելի Եվ այս մոլեգնած պատկերը ցավոտ Ներկայանում էր մեզ, ամեն առավոտ Սպասում էինք, թե պահը երբ կտա նշան Անհասկանալի էր ներկան այդ դաժան Տեսանք արարքներ մարդ-հրեշների Արդյոք այս էր գինը արժանավորի Եվ այս օրերում չարությամբ լցված Հիշում եմ տեսիլքը անհետ չըքացած Ուզում եմ ասել ես ակամայից Դուք չեք ամաչում ստոր արարքից: Ինչ եք տանելու անհետ աշխարհքից Լոկ պատվիրանը զորեղ մարդկանցից Ձեզ սպասում է սոսկալի ուղի Խորը հառաչանք, արտասուք աղի։ Չէ որ արժանավորին հասնում է բարիքը Իսկ սրիկային գլխի գալիքը Թե ինչ-որ մեկի անունը տալով Սպասում եք նրա զորքին հուսալով Աստված մեղավորին տալիս է պատիժ Անարժանների դարձնում հավիտենական գիժ Ով հավատում է փրկում է հոգին Անարժաններին գցում խաչի առաջին Օգնության հայցող հիվանդ Ձեր հոգին Հայտնվելու է միշտ կրկին ու կրկին (Կրկներգ.) քսանվեց, քսանվեց Հպարտությամբ մեր սիրտը լցվեց Փողոցը կենտրոնն է ամբողջ հայության Տիեզերքի խորության մեջ անսահման քսանվեց, քսանվեց Փողոցը Արշակով ճանաչվեց Օգնության, թե կարիք է լինում Վստահ միշտ նրան ենք դիմում [verse 3] Ունենք առաջնորդ մարդկանց սրտերի Միշտ օգնում է արժանավորին Նույնիսկ օտարներ, մարդիկ անծանոթ Հեռուներից գալիս են խնդիրներով իրեն մոտ Նա բարեպաշտ է, արի ու քաջ Երբեք չխոնարվեց ոչ մեկի առաջ Շատերը տեսել են իրենց աչքերով Թե ոնց է լույս իջել երկնային հրաշքով Աջակցում է նա, ներսում իղձ ու փափագ Կմնա միշտ լոկ սուրբ հիշատակ: [chorus x2] քսանվեց, քսանվեց Հպարտությամբ մեր սիրտը լցվեց Փողոցը կենտրոնն է ամբողջ հայության Տիեզերքի խորության մեջ անսահման քսանվեց, քսանվեց Փողոցը հուզմունքով լցվեց Ասում են թե հնար լիներ Արշակը բոլորին քավոր կկանգներ Erg 26 poxoc, Aresh, Erebuni - Yerevan 2808 | 26-я улица, Ареш, Эребуни - Ереван 2808