091426 Jad narzekania i paraliż cesarza Herakliusza

Wywyższony: Od trucizny do uzdrowienia Komentarz do Liturgii Słowa (J 3, 13–17; Lb 21, 4b–9; Flp 2, 6–11): • Trucizna narzekania: Podczas wędrówki przez pustynię Izraelici zniecierpliwili się i zaczęli szemrać przeciwko Bogu i Mojżeszowi z powodu braku wody oraz monotonii pokarmu[1][2]. Szemranie jest jak niepozorny wąż, który zatruwa serce jadem nieufności i niszczy człowieka od wewnątrz[2][3]. • Lekarstwo wiary: Gdy lud uznał swój grzech, Mojżesz na polecenie Boga wykonał miedzianego węża i umieścił go na palu[1]. Spojrzenie na ten znak wymagało stanowiącego próbę posłuszeństwa i uznania własnej grzeszności, otwierając drogę na Boże miłosierdzie i uzdrowienie[2][5]. • Wywyższenie Syna Człowieczego: Jezus wyjaśnia faryzeuszowi Nikodemowi, że jak Mojżesz wywyższył węża na pustyni, tak musi zostać wywyższony Syn Człowieczy, aby każdy wierzący miał życie wieczne[5]. Bóg nie posłał swego Syna po to, by świat potępić, ale by świat został przez Niego zbawiony[3]. • Ogołocenie i chwała Krzyża: Chrystus uniżył samego siebie, przyjmując postawę ogołocenia (kenozy) i stając się posłusznym aż do śmierci na krzyżu[10]. Przez to uniżenie Bóg nad wszystko Go wywyższył, czyniąc Krzyż nie znakiem hańby, lecz symbolem zwycięstwa, zbawienia i nieskończonej miłości Boga[11].