நீயே வலிய வந்து ஆட்கொண்டால் மட்டுமே உய்வு உண்டு" என்ற முழுமையான சரணாகதி

பாடலின் விரிவான பின்னணி மற்றும் உட்கருத்து: இப்பாடல் வள்ளலார் (இராமலிங்க சுவாமிகள்) இயற்றிய திருவருட்பாவில், நெஞ்சறிவுறுத்தல் / ஆன்ம விண்ணப்பப் பகுதியில் இறைவனிடம் தன் நிலையை எடுத்துரைத்து இரங்கும் பாவனையில் அமைந்தது. வள்ளலார் போன்ற மாபெரும் ஞானிகள் உண்மையில் அறியாமையில் உழன்றவர்கள் அல்ல; மாறாக, சராசரி மனிதனின் பலவீனங்கள், உலகியல் மயக்கங்கள் மற்றும் தடுமாற்றங்களைத் தம்மீது ஏற்றிப் பாடி, மனித குலம் இறைவனை அடையும் பாதையைக் காட்டுகின்றனர். முக்கியத் தத்துவக் கூறுகள்: அறியாமையின் மாயை (அவித்தை): மாயை உலகத்தை மெய்யென்றும், நிலையற்ற சிற்றின்பங்களை நிலையான இன்பமென்றும் மனித மனம் தவறாக நம்புகிறது. இதனை "இருளையே ஒளி என மதித்திருந்தேன்" என்று குறிப்பிடுகிறார். மனக்குரங்கின் இயல்பு: அலைபாயும் இயல்புடைய மனித மனதை குரங்குக்கு உவமித்து, அது இச்சை (ஆசை) என்னும் காட்டில் தறிகெட்டு ஓடி ஆன்மாவை அலைக்கழிக்கிறது என்பதை உணர்த்துகிறார். மெய்ப்பொருள் நோக்கு இன்மை: உலகப் பணத்தையும் புகழையும் தேடும் புத்தி உள்ள மனிதனுக்கு, நிலையான மெய்ப்பொருளான பரம்பொருளை அறியும் விழிப்புணர்வு ஏற்படுவதில்லை. சரணாகதி தத்துவம்: "என்னிடம் நற்பண்புகளோ, தவ வலிமையோ, தகுதியோ இல்லை; எனவே என் செயல்களால் உன்னை அடைய முடியாது. நீயே வலிய வந்து ஆட்கொண்டால் மட்டுமே உய்வு உண்டு" என்ற முழுமையான சரணாகதி (பக்தி நெறி) இப்பாடலில் வெளிப்படுகிறது.