MORGAN@ - ZGUBA

Trzynaście lat, może czternaście, tyle wspólnych nocy, tyle dni. Dwóch synów śpi dziś za ścianą, a ja wciąż pytam: gdzie podzialiśmy się - my? Kiedyś baliśmy się siebie stracić, dziś zostały kłamstwa, puste noce. Z każdym razem mniej Ci ufałam, aż nauczyłam się milczeć o sobie. Jeszcze Cię kocham, choć nie umiem z Tobą żyć. Serce mówi: „zostań”, a rozsądek mówi: „idź”. Nie odchodzę, bo nie kocham. Odchodzę, bo brak mi sił. Można kochać całym sercem i mimo tego odejść, by żyć. Dziś pytasz, gdzie jestem i z kim, śledzisz każdy mój krok i ślad. Szukasz zdrady tam, gdzie jej nie ma, a ja mam już dość tej walki od lat. Wczoraj przyjechałeś późną nocą, a ja patrzyłam w Twoje oczy jak dawniej. I nagle zrozumiałam, że można być blisko i jednocześnie być od siebie najdalej. Jeszcze Cię kocham, choć nie umiem z Tobą żyć. Nie chcę wymazać naszych lat, lecz muszę wreszcie sobą być. Nie odchodzę, bo nie kocham. Odchodzę, bo brak mi sił. Bo czasem trzeba odejść od miłości, żeby jeszcze umieć żyć. Można kochać aż do bólu, można tęsknić mimo ran. Lecz miłość, która odbiera Ciebie, nie jest domem — choć ma jego kształt. Nie każdą miłość trzeba ratować, nie każdą trzeba nieść przez życie. Czasem największą siłą jest odejść, zanim zgubisz w niej samą siebie. Bo nie przestałam Cię kochać. Po prostu pierwszy raz wybrałam siebie. #ból #granica #samotność