kruisje-kusje-lieve-arlette

Arlette Marie Celine Scheerlinck, Nederhasselt Arlette Scheerlinck (1954–2026) was een levenslange bewoonster van Nederhasselt (Ninove), waar zij op 12 maart 2026 vredig in haar slaap is overleden. Zij werd geboren op 26 november 1954, midden in het landelijke Nederhasselt — een plek die haar hele leven lang haar thuis zou blijven. Het was niet zomaar haar geboorteplaats, maar haar houvast, haar oorsprong, en de stille achtergrond van een leven dat gekenmerkt werd door liefde, toewijding en standvastigheid. Arlette volgde haar opleiding aan het Technisch Instituut Onze-Lieve-Vrouw in Oudenaarde en later aan Sint-Augustinus in Aalst. In die jaren groeiden de eigenschappen die haar leven zouden tekenen: zorgzaamheid, plichtsbesef en een diepe betrokkenheid bij anderen. Op 21 maart 1975 trad zij in het huwelijk met Eddy Adriaens. Samen begonnen zij aan een levenspad dat meer dan vijftig jaar zou omvatten — een verbondenheid gedragen door trouw, gedeelde herinneringen en een diepgewortelde vertrouwdheid. Opmerkelijk is dat haar uitvaart plaatsvond op 21 maart 2026, exact 51 jaar na hun huwelijksdag, een betekenisvol samenvallen dat haar levensverhaal een bijzondere symboliek geeft. Samen bouwden zij hun thuis uit in Nederhasselt en kregen zij een dochter, Tamara. Voor Arlette was familie geen onderdeel van haar leven — het wás haar leven. In de liefde voor haar gezin vond zij haar grootste geluk, haar zin en haar thuis. Wie haar kende, herinnert zich vooral haar stille kracht en haar vanzelfsprekende zorg voor anderen. Zij gaf zonder ophef, in de kleine, dagelijkse gebaren die vaak onopgemerkt blijven, maar die het wezen vormen van menselijke verbondenheid. Haar kracht lag niet in het opvallende, maar in het blijvende. Arlette bleef haar hele leven diep geworteld in haar dorp en gemeenschap. Zij maakte deel uit van een geslacht dat al generaties lang verbonden was met Nederhasselt. Haar aanwezigheid hoorde bij die plek, niet alleen in ruimte, maar ook in tijd, herinnering en continuïteit. Zij was, in de meest echte zin van het woord, een “dochter van het dorp.” Achter haar stille kracht droeg Arlette het gewicht van meerdere ingrijpende en traumatische gebeurtenissen die haar leven diep hebben getekend. Op zestienjarige leeftijd verloor zij haar broer Alex, slechts één jaar ouder dan zij — een verlies dat een vroege en blijvende wonde naliet. Twee jaar later, op haar achttiende, overleefde zij een zwaar verkeersongeval dat haar bijna het leven kostte en dat blijvende littekens en een verkort been tot gevolg had. Op haar eenendertigste werd zij getroffen door het plotse overlijden van haar geliefde vader, die op zestigjarige leeftijd aan leukemie overleed. Haar leven werd verder gevormd door een moeilijke en pijnlijke relatie met haar moeder, die herhaaldelijk aangaf liever zonen te hebben gewild en moeite had haar dochter de nodige liefde te geven. Tenslotte werd zij geconfronteerd met een aangrijpend familiedrama dat haar zo diep verscheurde dat zij er bijna psychisch aan ten onder ging, en waarvan de gevolgen haar tot op het einde van haar leven hebben beïnvloed. Deze ervaringen, vaak in stilte gedragen, vormden de onzichtbare achtergrond van haar veerkracht, haar gevoeligheid en haar blijvende zorg voor anderen. Met haar heengaan blijft een leegte achter die moeilijk te benoemen is. En toch leeft zij voort — in de mensen die haar liefhadden, in de zorg die zij gaf, en in de sporen die zij naliet in het dagelijkse leven van haar gezin en haar omgeving. Haar levensverhaal kreeg bovendien een bijzondere vorm van blijvende bewaring dankzij haar echtgenoot, die vanuit zijn passie voor lokale geschiedenis haar familiegeschiedenis vastlegde in het boek “De Familie Scheerlinck van Kerksken – Denderhoutem – Nederhasselt,” geschreven als geschenk voor haar 55ste verjaardag. Zo wordt haar verhaal niet alleen herinnerd, maar ook doorgegeven. De uitvaartplechtigheid vond plaats op 21 maart 2026 in de parochiekerk van Nederhasselt, waar familie, vrienden en dorpsgenoten afscheid namen. In de vele blijken van medeleven en herinneringen die nadien werden gedeeld, klinkt nog steeds de warmte door die zij in zoveel levens bracht. Arlette Scheerlinck wordt herinnerd als een warme, trouwe en zorgzame vrouw — iemand die haar leven niet groot maakte door opvallende daden, maar door de stille kracht van liefde, aanwezigheid en toewijding.