Obrazy nieintencjonalne - Piotr Komorowski

Jego twórczość charakteryzuje wyraźna ewolucja: od fascynacji czystą, elementarną strukturą medium w latach 80. i 90., po zwrot ku fotografii inscenizowanej po 2000 roku, gdzie kluczowe stają się metafora i narracja. W swoich cyklach, takich jak „Personifikacje” czy „Wieloświaty”, Komorowski bada granice między dokumentem a fikcją, często operując na pograniczu jawy i snu, aby poddać refleksji relację człowieka z naturą i rzeczywistością. Artysta słynie również z prowokującej tezy: „dzisiaj fotografia jest oryginałem, a rzeczywistość jej kopią". Piotr Komorowski Mieszka i pracuje we Wrocławiu. Absolwent Akademii Ekonomicznej we Wrocławiu. Doktorat i habilitacja z fotografii w PWSFTViT w Łodzi. W latach 1988 – 1995 związany z ideą elementaryzmu, akcentującego autoikoniczność fotografii. Od 2000 roku zaangażowany także w fotografię inscenizowaną. Wystawy w Polsce i za granicą. Autor tekstów krytycznych o fotografii, publikacje m.in. w„Sztuce”, „Obskurze”, „Exicie”,“Formacie”, „Akcencie”, „Imago” i innych czasopismach. Pomysłodawca i współzałożyciel Międzynarodowego Forum Fotografii „Kwadrat” we Wrocławiu (2003–2017), a także założyciel Autorskiego Laboratorium Fotografii we Wrocławiu (2015-). Profesor uczelni na Wydziale Grafiki i Sztuki Mediów Akademii Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu. Członek ZPAF. Ważniejsze wystawy indywidualne: Fotografia ortodoksyjna (1988), Małe i Duże (1990), South Boston (1992), Spostrzeżenia (1995), Stan uwagi (1996), Personifikacje (2004), Theatrum Mundi (2010), Introspekcje-wewnętrzne doświadczenie ciała (2012), Re-konstrukcje (2018), Laboratorium czasu (2021), Dialogi z czasem / Ekrany Pamięci (2022). Obrazy nieintencjonalne (2025)