من مست می عشقم | غزل شماره 86 فخرالدین عراقی | شاعر قرن هفتم | موسیقی و اجرا پدرام خدابخش و آرام

🍷 من مستِ میِ عشقم... اما این مستی، از جنس شراب نیست... من مست می عشقم هشیار نخواهم شد وز خواب خوش مستی بیدار نخواهم شد امروز چنان مستم از باده دوشینه تا روز قیامت هم هشیار نخواهم شد تا هست ز نیک و بد در کیسه من نقدی در کوی جوانمردان عیّار نخواهم شد آن رفت که می‌رفتم در صومعه هر باری جز بر در میخانه این بار نخواهم شد اگر فکر می‌کنید این شعر درباره مستیِ ظاهری است، تنها چند بیت اول را شنیده‌اید. عراقی در این غزل، از عشقی سخن می‌گوید که انسان را از خود می‌رهاند؛ عشقی که نه با جام آغاز می‌شود و نه با گذر زمان پایان می‌یابد. مستی‌ای که بیداریِ حقیقی است و تا قیامت از دل عاشق بیرون نمی‌رود. ----------------------------------------------------------- 🖋️ شعر: فخرالدین عراقی موسیقی و اجرا: پدرام خدابخش و آرام ----------------------------------------------------------- فَخرُالدّین ابراهیم بن بزرگمهر بن عبدالغفار کمیجانی یا فَخرُالدّین عَراقی کمیجانی از شاعران و عارفان و نویسندگان صوفی ادب فارسی در سدهٔ هفتم هجری، مؤلف لَمَعات می‌باشد. در مورد نام و نسب عَراقی میان غالب تذکره‌نویسان اختلاف است. زادروزِ عَراقی بنا به گفته سعید نفیسی در کمیجان در سال ۶۱۰ ه‍.ق است. ابراهیم عَراقی فرزند عبدالغفار بود؛ او در کودکی قرآن را حفظ کرد. وقتی که هفده ساله بود جمعی از قلندران به همدان فرود آمدند و عراقی نیز به همراه آنان به هندوستان رفت و در شهر ملتان به شاگردی شیخ بهاء الدین زکریا ملتانی درآمد و بعد از مدتی با دختر او ازدواج کرد که از وی پسری آمد و به کبیرالدین موسوم گشت. بیست و پنج سال سپری شد، و شیخ بهاءالدین وفات یافت، در حالی‌که، عَراقی را جانشین خود کرده بود. در ملتان حضرت شیخ فخرالدین عراقی با ur:حمید الدین حاکم سہروردی دیدار کرد؛ ایشان از بزرگان عظیم ur:سہروردیہ بودند و دامادِ حضرت بہاؤالدین زکریا به شمار می‌رفتند، و با فخرالدین عراقی نسبتِ خویشاوندی یافتند. حضرت فخرالدین عراقی در کلام خویش، مدحِ :حمید الدین حاکم سہروردی را بدین گونه بیان کرده است: بوسه زن خاک کف پای حمیدالدین را که چنو یار ندارم به جهان دگری بعد از هند، عَراقی عزم مکه و مدینه کرد، و پس از حج جانب روم شد. در قونیه، به خدمت مولانا رسید، و مدتها در مجالس سماع حاضر شد. وی پس از سال‌ها اقامت در روم جانب شام رفت. فخرُالدّین عَراقی در ۸ ذیقعده ۶۸۸ ه‍. ق، در دمشق درگذشت. در این اجرا، با موسیقی و فضایی الهام‌گرفته از عرفان ایرانی، یکی از ماندگارترین غزل‌های فخرالدین عراقی را دوباره جان بخشیده‌ایم؛ سفری به دنیایی که در آن عشق، عقل را کنار نمی‌زند، بلکه از مرزهای آن عبور می‌کند. ----------------------------------------------------------- ✨ اگر این شعر، احساسی را در دل شما زنده کرد، آن را با کسی که دوستش دارید به اشتراک بگذارید. 🎵 تنظیم و اجرای موسیقایی: پدرام خدابخش و آرام School of Lovers | مدرسه عشق نظر شما چیست؟ «مستی عشق» را چگونه معنا می‌کنید؟ ----------------------------------------------------------- 🎵 سایر موزیک ویدئوهای کانال مدرسه عشق دوستت دارم پریشان شانه می خواهی چه کار | غزل زیبای مهدی فرجی | موسیقی و اجرا پدرام خدابخش    • دوستت دارم پریشان شانه می خواهی چه کار | غ...   غزل عاشقانه و عرفانی 7 سعدی | مشتاقی و صبوری از حد گذشت یارا | Saadi’s Poetry    • غزل عاشقانه و عرفانی 7 سعدی | مشتاقی و صبو...   اگر بار گران بودیم، رفتیم | اجرای کنسرتی | پدرام (محمد) خدابخش    • نسخه کنسرتی شعر اگر بار گران بودیم، رفتیم ...   🎼 حالِ من خوب است | ✍️ شعر و موسیقی: پدرام (محمد) خدابخش    • 🎼  حالِ من خوب است | ✍️ شعر و موسیقی: پدرا...   💫 غزل شماره ۵۶۵ مولانا | اگر صد همچو من گردد هلاک او را چه غم دارد | Rumi Love Song    • 💫 غزل شماره ۵۶۵ مولانا  | اگر صد همچو من گ...   چرا تنهای تنهایم | نسخه کنسرت | موسیقی و شعر پدرام خدابخش (Persian Music)    • چرا تنهای تنهایم | نسخه کنسرت  |  موسیقی و...   #عراقی #شعر_عرفانی #ادبیات_فارسی #موسیقی_عرفانی #SchoolOfLovers