Jej koń ciągle kopał w tym samym miejscu — aż wdowa zobaczyła wodę wypływającą z ziemi...

Podczas wyjątkowo suchego lata 1993 roku Helena Wójcik, wdowa mieszkająca w niewielkiej wsi w Beskidzie Niskim, każdego dnia walczy o utrzymanie gospodarstwa po śmierci męża. Studnia wysycha, pieniędzy jest coraz mniej, a wpływowy sąsiad Roman Kulesza coraz mocniej naciska, by sprzedała mu ziemię. Wtedy stary koń Kasztan zaczyna zachowywać się dziwnie. Każdego ranka idzie pod starą gruszę i uparcie kopie dokładnie w tym samym miejscu. Mieszkańcy wsi śmieją się z niego, dopóki Helena nie odkrywa, że ziemia pod jego kopytami jest zimna i wilgotna… Pierwsza kropla prowadzi do niezwykłego odkrycia. Pod pastwiskiem ukrywa się zapomniane źródło, którego ślady można odnaleźć na przedwojennych mapach. Kiedy podczas coraz większej suszy woda staje się najcenniejszą rzeczą w okolicy, śmiech sąsiadów milknie, a ziemia Heleny nagle zaczyna interesować ludzi, którzy wcześniej uważali ją za bezwartościową. To opowieść o pamięci ukrytej w ziemi, ludzkiej chciwości, wytrwałości i starym koniu, który zauważył coś, czego nie dostrzegł żaden człowiek. Bo czasem wystarczy zatrzymać się w odpowiednim miejscu i zaufać temu, czego inni jeszcze nie potrafią zobaczyć.