ILLYRIAN (para se emrat m’u shkru mbi gur) (teksti L. Gusho)

Para se emrat u vun mbi gur, fjala u tret n’mjegull kohe, jam unë që fola me at shkamb, e mali ma mbajti zanin e nalt . Në det pata anije t’forta era m’fali kanga lisash, shqiponj e madhe, mbi at shkamb, m’bekoi qiellin fluturim i saj. Nuk Lypa lavdi ma t'madhe se kam veç nji at votër që kurrë nuk shuhet, nji grusht dhè, që erë shiu mban e emërin e madh që nuk përkulet. Nëse nji dit, guri ka me hesht, lumenjt do harrojn gjurmët tona, ndigjoni erën ndër pyje lisash aty ende këndon iliriani trimnin . Mblidhuni rreth zjarrit, o bij t'lisit, nata ka ra mbi male e gur, le t'flas hini i etërve tan, shtrëngatash mban, atë gjurmë. Kur dielli lind mbi kreshta t'nalta, shndritshem vjen, rezja e par, zemra e burrit nuk matet me hekur, po me burrni, besë e fjalën mban. Deti na njeh me emër, kudo anijet çajn kaltërsin pa frigë era na sjell zanin e pyjeve, shqiponja prin kah, n’atë drit. Mos na shtypni tokën randë, ku nën çdo gur flen nji kujtim, mos ndyni gurrën që na jep uj kanë pi etërit tanë, e na do pijm. Kur yjet t'bien mbi malet e errët, mos thoni se kemi hup në koh, sa t'këndoj era ndër dega t'lisit, lavdishëm ka me kan, çdo Ilirian!