Maria Konopnicka - Listy VIII

Listy VIII Maria Konopnicka I mówię: odejdź! — i wracam się cicha, By spojrzeć jeszcze na stóp twoich ślady, I słucham wiatru, co w dali gdzieś wzdycha, I na kwiat patrzę więdnący i blady, Na jeden z kwiatów tych, co mają duszę — I nie wiem, co mi jest — i płakać muszę. I mówię: zostań! — i sama odchodzę I drżąca idę w ciemności przed siebie. I czuję ciernie kolące w tej drodze I słyszę dzwony na serca pogrzebie I widzę czarne snów ludzkich mogiły — I nie wiem, co mi — i iść nie mam siły. Dwie różne drogi — a jedna tęsknota, Dwie różne drogi — a jedno cierpienie, Na jednej zorza zagasa mi złota, Na drugą schodzi noc i smutków cienie… I późna chwila jest — i rosa pada, I nie wiem, gdzie mi iść — i stoję blada…