«Հայրիկ, ես այսօր մամային տեսա» — Արմենը սառեց. Նա կնոջը թաղել էր 5 տարի առաջ։ Ու երբ գնաց որդու մոտ

Արմենը հոգնած հայացքով նայեց սենյակին։ Հասմիկի մահից հետո անցել էր արդեն հինգ տարի։ Այդ ընթացքում տղամարդը ինչ-որ կերպ սովորել էր կարգի բերել առօրյա կյանքը, բայց լավ էր հասկանում, որ առանց կանացի ձեռքի բնակարանը ինչ-որ կերպ խղճուկ տեսք ուներ։ Հանգուցյալ կինը միշտ գնում էր ինչ-որ բարձիկներ, ծաղկամաններ, մոմակալներ՝ առաջին հայացքից մանրուքներ թվացող իրեր։ Բայց դրանք սենյակներին տալիս էին յուրահատուկ ջերմություն և հարմարավետություն։ Ինքը՝ Արմենը, այդպես չէր կարողանում։ Նա նույնիսկ վարձել էր դիզայներ, երբ վերջին անգամ վերանորոգում էր անում բնակարանում։ Լիլիթ անունով մի երիտասարդ աղջիկ, ծիծաղելի, բայց գործին լավ տիրապետող, առաջարկել էր սկանդինավյան ոճով դիզայն։ Պատմությունը կրում է գեղարվեստական բնույթ։