ทริปนี้ไม่มีเที่ยว ลุยน้ำถึงเอว ดันเรือแจกของ | น้ำท่วมร่มเกล้า

ทริปเล็ก ๆ ที่หัวใจเปียกปอน นำสิ่งของไปช่วยผู้ประสบภัยน้ำท่วมร่มเกล้า | 4 ตุลาคม 2569 บางทริปไม่ได้มีจุดหมายเป็นสถานที่ท่องเที่ยว ไม่มีวิวสวย ๆ ให้ถ่ายรูป และไม่มีเรื่องราวหวือหวาให้เล่า แต่บางครั้ง…การออกไปใช้ชีวิต ก็อาจหมายถึงการได้ออกไปช่วยใครสักคน วันที่ 4 ตุลาคม 2569 พวกเรากลุ่มเพื่อนจิตอาสา ทีมอาสาจราจร ป่อเต็กตึ๊ง ช่วยกันสมทบทุน และเป็นอีกหนึ่งสะพานบุญ นำสิ่งของจากผู้ใหญ่ใจบุญไปช่วยเหลือผู้ประสบภัยน้ำท่วมในพื้นที่ร่มเกล้า ตั้งแต่ก่อนออกเดินทาง เราช่วยกันเตรียมของ จัดชุดสำหรับแจก และทำอาหารสด ๆ ไปด้วยกัน นึ่งข้าวเหนียว ทอดน่องไก่ เตรียมมะละกอไว้ตำส้มตำ เพราะเราอยากให้คนที่กำลังเดือดร้อน ได้กินของที่ทำใหม่ ๆ เหมือนกับที่เราทำอาหารให้คนในครอบครัวกิน เรานัดรวมตัวกันที่พระราม 3 ก่อนเดินทาง และมีทีมจากศูนย์วิทยุเทพอินทรีย์ นำสิ่งของมาสมทบแล้วเดินทางไปพร้อมกัน เมื่อไปถึงเคหะร่มเกล้า บริเวณตลาดเกรียงไกร ภาพตรงหน้าคือน้ำที่ท่วมสูงจนประมาณเอว พวกเราช่วยกันนำเรือลง ลำเลียงของขึ้นเรือ แต่เรือลำนี้ไม่มีเครื่องยนต์… ก็เลยต้องใช้แรงคน เดินลุยน้ำ ดันเรือ ลากเรือ และช่วยกันลำเลียงของเข้าไปแจกทีละจุด แจกไปเรื่อย ๆ จนของหมด คิดว่าน่าจะได้กลับแล้ว… แต่ตอนกำลังจะออกมา กลับเจอผู้ใหญ่ใจบุญอีก 2–3 ทีม ที่ขนของอุปโภคบริโภคมาเต็มรถกระบะ แต่ไม่สามารถนำของเข้าไปแจกได้ เพราะไม่มีเรือ ทุกคนรออยู่นาน อยากฝากของให้รถทหารช่วยนำเข้าไป แต่ก็ไม่รู้ว่ารถทหารจะเข้ามาทางนี้เมื่อไหร่ สุดท้ายพวกเรามองหน้ากัน แล้วก็บอกว่า “เดี๋ยวพวกเราพาเข้าไปให้ครับ” จึงต้องกลับเข้าไปในน้ำกันอีกครั้ง ความเหนื่อยมีแน่นอน เดินในน้ำนาน ๆ ทั้งเมื่อย ทั้งปวดขา บางช่วงก็ต้องออกแรงลากเรือกันจนแทบหมดแรง แต่สิ่งหนึ่งที่ได้ยินตลอดทางคือ “ขอบคุณครับ” “ขอบคุณค่ะ” แค่คำสั้น ๆ สองสามคำนี้ กลับทำให้คนเหนื่อย ๆ อย่างพวกเรายิ้มออกมาได้กว้างกว่าที่คิด ช่วงบ่าย ฝนเทลงมาอีกชุด แต่เรือก็ยังถูกลากต่อไป ของยังถูกนำไปแจก และคนที่รอความช่วยเหลือก็ยังรออยู่ มีเรื่องหนึ่งที่แอบบ่นนิด ๆ จริง ๆ แล้วน่าจะมีจุดรับของหรือศูนย์กลางสำหรับผู้ที่นำสิ่งของมาบริจาค ให้สามารถนำของไปลงไว้ แล้วมีคนที่ชำนาญพื้นที่ช่วยบริหารจัดการและกระจายของให้ทั่วถึง เพราะบางทีมาของเต็มรถ แต่กลับไม่มีเรือเข้าไปแจก ไม่แน่ใจว่ามีจุดแบบนี้อยู่แล้วหรือไม่ หรือคนที่นำของมาอาจไม่รู้ว่าต้องนำไปส่งตรงไหน ถ้ามีระบบตรงนี้ชัดเจนกว่านี้ น่าจะช่วยให้ของบริจาคไปถึงมือผู้ประสบภัยได้เร็วและทั่วถึงมากขึ้น แต่สำหรับวันนี้… พวกเราเลือกที่จะไม่รอ มีของอยู่ตรงหน้า มีคนรออยู่ข้างใน และมีแรงพอที่จะช่วยกันลากเรือเข้าไป แค่นั้นก็พอแล้ว กว่าจะกลับออกมาได้ก็เกือบค่ำ ตัวเปียก ขาเมื่อย เสื้อผ้าเปื้อน และหมดแรงกันทุกคน แต่แปลกดี ร่างกายเหนื่อยมาก แต่หัวใจกลับชุ่มฉ่ำ เพราะทริปเล็ก ๆ ในวันนั้น อาจไม่ได้เปลี่ยนโลกทั้งใบ แต่อย่างน้อย มันอาจช่วยให้ใครบางคนในวันที่น้ำท่วมบ้าน รู้สึกว่า… “ยังมีคนที่ไม่รู้จักกันเลย แต่ก็ยังอุตส่าห์ลุยน้ำเอาของมาให้ถึงมือ” #น้ำท่วมร่มเกล้า #ช่วยน้ำท่วม #จิตอาสา #ป่อเต็กตึ๊ง #ผู้ประสบภัยน้ำท่วม #อาสาสมัคร #ร่มเกล้า #เมื่อไหร่จะเลิกเที่ยว