Tęsknię ku Tobie, o szumiący lesie – J. Kasprowicz | Pieśń starego lasu

Jan Kasprowicz – Tęsknię ku tobie, o szumiący lesie! Wiersz to mistyczna pieśń tęsknoty za pradawną naturą i ucieczką z niewoli szarej, ludzkiej codzienności. Las jawi się tu nie jako zwykły krajobraz, lecz żywa, prastara istota, oddychająca rytmem dawnych wierzeń i pamiętająca początki wszechświata. Podmiot liryczny czuje z nim głęboką, niemal szamańską więź; dzieli z dziką knieją uderzenia burz i pragnienie ukojenia. To powrót do pierwotnych korzeni, gdzie ludzka dusza i potężny duch natury stanowią jedno, nierozerwalne rodzeństwo. 🌲 Zostań z nami, zasubskrybuj kanał i nie przegap kolejnych utworów: 👉    / @słowiańskaprzestrzeń   1 Tęsknię ku tobie, o szumiący lesie! Ku twoim pieśniom, które wiew wiosenny W bezmierny przestwór na swych puchach niesie, Ulata duch mój, sam w melodie plenny. Syt jestem ziemi, z tej kaźni codziennej Trosk jej i cierpień, o szumiący lesie, W akordy hymnów pierwotnych brzemienny, Jak więzień z kajdan, tak ma dusza rwie się. Jest zapomnienie w twej pieśni; jest lube, O rozśpiewany, o szumiący lesie, W fali twych tonów rozpłynięcie bytu; Jest w nich tajemne przeczucie, że zgubę Tego, co duszy wybawieniem zwie się, Chowają w sobie dziedziny błękitu… 2. Struny twej harfy, o szumiący lesie, Dech ów porusza, co był w onej porze, Gdy pod budowę wszechświata przyciesie Pramistrz w niezmiernym układał przestworze — Gdy kształty bytów święte Słowo boże Przybierać jęło. O szumiący lesie, Rozlewne dźwięków przedwiekowych morze! W on czas, gdy żywioł za żywiołem rwie się, Kiedy Tworzyciel blask swój i swe cienie I cichość swoją i swój rozgwar niesie W pustą bez słońca i bez nocy głuszę — To samo w on czas spłodziło nasienie, O rozśpiewany, o szumiący lesie, Dwie siostry bliźnie: twą i moją duszę. 3. Dlatego dzisiaj, o szumiący lesie! Ma dusza wnika w twą duszę, rozumie, Chociaż ludzkiego ciała ogniem zwie się, Choć ludzkim śpiewa językiem, w twym szumie Akord najcichszy… A gdy w drzew twych tłumie, O rozśpiewany, o szumiący lesie, Wichr się rozgości w swej szalonej dumie I burzycielskim swoim tchem rozniesie Twe liście świeże, przerywając ciszę Trzaskiem konarów, i ma dusza gnie się I swą koronę wraz z twymi kołysze I razem z tobą, o jęczący lesie, Jęczy i jęk swój razem z twoim splata W echo tych cierpień, co ranią pierś świata… 4. O rozśpiewany, o szumiący lesie! Wiem–ci ja dobrze, że ten wichr, choć zrywa Twe i me łono, choć ból z sobą niesie, Że snać go dusza nie wytrzyma żywa, Nie jak wróg na nas z dzikim świstem spływa, Ale najszczerszym przyjacielem zwie się, Bo najszumniejsze melodie dobywa Z mej i twej lutni, o rozgrany lesie! A jednak dzisiaj — niech wierzchołki twoje Ten tajemniczy, cichy wiew porusza W pieśń, co ma w sobie zapomnienia zdroje, Co rozpłynięciem jest bytu. Niech rwie się Świat ten! Spokoju spragniona ma dusza, O słodką ciszę szeleszczący lesie!