ดวงใจเหนือบรรณาการ ตอนที่4 เงื่อนงำในภาพวาด #ละครai #ai #china #ซีรีย์จีน #drama #พีเรียด #ย้อยยุค

"ภาพหนึ่งภาพ...อาจเป็นหลักฐานที่เปลี่ยนชะตาของคนทั้งสองแผ่นดิน" …… จวนเสนาบดีเซียว – ยามเช้า แสงแดดยามเช้าส่องผ่านหน้าต่าง บุษบามาศกำลังนั่งวาดภาพเมื่อคืน ภาพตลาดกลางคืน ผู้คนเดินขวักไขว่ เกวียน ร้านค้า รวมถึง... ชายสองคนกำลังส่งหีบไม้ให้กันอย่างลับ ๆ อวิ๋นซีเดินเข้ามา อวิ๋นซี "เจ้าตื่นแต่เช้าอีกแล้ว" บุษบามาศยิ้ม "ข้ากลัวลืมภาพเมื่อคืน" อวิ๋นซีหยิบภาพขึ้นดู "สวยจริง" แต่สายตากลับหยุดที่ชายคนหนึ่งในภาพ "คนนี้..." "เหมือนเคยเห็นที่วัง" บุษบามาศมองตาม "หรือ" "ข้าไม่ได้ตั้งใจวาดเขา" อวิ๋นซีไม่ได้คิดอะไร ……… ที่ทำการผู้ว่าการ เซียวจิ่งอันกำลังตรวจเอกสาร ทหารเข้ามารายงาน ทหาร "เมื่อคืนมีคนลอบเข้าโกดังอีกแล้วขอรับ" พระเอกเงยหน้าทันที "พบผู้ต้องสงสัยหรือไม่" "ไม่" "แต่รอยเท้า..." "หายไปกลางทาง" เซียวจิ่งอันขมวดคิ้ว "ฝีมือไม่ธรรมดา" ……. โรงเตี๊ยมชิงเฟิงโหลว หลูชิงเฟิงกำลังนั่งดื่มชา เด็กส่งข่าวทยอยเข้ามาทีละคน คนหนึ่งเป็นพ่อค้า อีกคนเป็นคนแบกของ อีกคนเป็นคนแจวเรือ ทุกคนพูดคนละเรื่อง หลูชิงเฟิงฟังอย่างเงียบ ๆ ก่อนหยิบหมากตัวหนึ่งวางบนกระดาน หลูชิงเฟิง "เมื่อคืน" "โกดังหลวง" "ท่าเรือ" "จวนเสนาบดีเกา" "มีคนเคลื่อนไหวพร้อมกัน" เด็กส่งข่าวถาม "เกี่ยวกันหรือ" หลูชิงเฟิงยิ้ม "ถ้าไม่เกี่ยว" "ก็คงบังเอิญเกินไป" …….. สวนจวนเสนาบดี บุษบามาศกำลังให้อาหารปลา เซียวจิ่งอันเดินเข้ามา เซียวจิ่งอัน "เมื่อคืน..." "เจ้าออกจากจวน" บุษบามาศหันมายิ้ม "ท่านรู้ด้วยหรือ" "รู้" "แล้วทำไมไม่จับข้า" พระเอกตอบนิ่ง "เพราะเจ้ากลับมาก่อนฟ้าสาง" บุษบามาศหัวเราะ "เช่นนั้น ครั้งหน้าข้าจะกลับช้ากว่านี้" พระเอกมองหน้า "ไม่มีครั้งหน้า" ……. ฝนตก ขณะทั้งสองคุยกันอยู่ ฝนเริ่มโปรยลงมา บุษบามาศรีบวิ่ง รองเท้าได้หลุด นางเกือบล้ม เซียวจิ่งอันเดินเข้าไป กางแขนเสื้อบังฝนให้นาง ก่อนคุกเข่าลง หยิบรองเท้าขึ้นมา ค่อย ๆ สวมให้อย่างแผ่วเบา บุษบามาศตกใจ บุษบามาศ "ท่าน..." "ข้าไม่ได้ขอ" พระเอกเงยหน้ามอง เซียวจิ่งอัน "แต่ข้าจะทำ" สายตาทั้งสองสบกัน ชั่วขณะหนึ่ง เสียงฝนเหมือนหยุดลง ………. ตลาดกลางวัน อวิ๋นซีปลอมเป็นผู้ชาย เดินถือพัดอย่างภาคภูมิ อวิ๋นซี "วันนี้ไม่มีใครจำข้าได้แน่" ทันใดนั้น หลูชิงเฟิงเดินสวนมา มองตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนหัวเราะ หลูชิงเฟิง "เด็กน้อย" "แต่งชายก็ยังเหมือนคุณหนู" อวิ๋นซีหน้าแดง "ใครเด็ก!" นางยกเท้าถีบหน้าแข้งเขาทันที หลูชิงเฟิงร้อง "โอ๊ย!" "สตรีผู้นี้ใช้กำลังอีกแล้ว" ………. จวนเกา เกาเฉิงเยี่ยนกำลังฝึกดาบ กระบวนท่ารวดเร็วและหนักแน่น เกาอี้ยืนมองอยู่ด้านหลัง เกาอี้ "เซียวจิ่งอันเริ่มสืบแล้ว" เกาเฉิงเยี่ยนเก็บดาบ "ให้ข้าจัดการหรือไม่" เกาอี้ส่ายหน้า "ยัง" "ตอนนี้..." "เราต้องเป็นคนดี" ทั้งสองยิ้มบาง ๆ ……….. โรงเตี๊ยมชิงเฟิงโหลว กลางคืน เซียวจิ่งอันเดินเข้ามา ยังไม่ทันนั่ง หลูชิงเฟิงก็ยกชาร้อนมาวาง หลูชิงเฟิง "วันนี้เจ้ามาถามเรื่องโกดัง" พระเอกนิ่ง เซียวจิ่งอัน "เจ้ารู้ได้อย่างไร" หลูชิงเฟิงหัวเราะ หลูชิงเฟิง "ทั้งเมือง..." "ไม่มีอะไรปิดหูปิดตาข้าได้" เขาหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งส่งให้ เป็นรายชื่อเกวียนที่เข้าออกโกดังเมื่อคืน พระเอกมองอย่างแปลกใจ เซียวจิ่งอัน "เจ้าหามาจากไหน" หลูชิงเฟิงยกถ้วยชา หลูชิงเฟิง "ข้าขายทั้งสุราอาหาร..." หยุดเล็กน้อย "...และข่าวสาร" พระเอกยิ้มมุมปากเป็นครั้งแรก …….. กลางดึก ชายชุดดำคนหนึ่งลอบเข้าห้องเก็บเครื่องราชบรรณาการ เขาหยิบตราประทับหลวงขึ้นมา แล้วนำของปลอมแปะแทน แสงจันทร์ส่องให้เห็นเพียง... แหวนหยกสีดำที่นิ้วมือ ก่อนเงาร่างจะหายไปในความมืด อีกด้านหนึ่ง เกาเฉิงเยี่ยนยืนอยู่บนหอคอย มองโกดังหลวงจากระยะไกล เขาพูดกับตัวเองเบา ๆ "เซียวจิ่งอัน..." "หวังว่าเจ้าจะตามทัน" จบตอนที่ 4