Yakamoz - Nevra

Okudum seni satır satır, her cümlen ezberimde, Yazdım seni duvarlara, silinmeyen izlerinle. Çizdim seni boş sayfalara, yüzün hep gölgeli, Bir resim ki tamamlanmaz, fırçası dünden beri. Ama ne yapsam eksik, ne yapsam hep yarım, Ben senin hikayende sadece bir rüzgarım. Üstümüze çöküyor yine o kara bulut, Güneşi saklıyor bizden, diyor ki "artık unut". Yağmuru ağır dökülür, yükü kalbimizden fazla, Sanki hesap soruyor bize, geçip giden o yazla. Sen denizin dibindeki o derin sessizlik, Ben kıyıya vuran o dalga, o kimsesizlik. Bir yakamoz çakıyor karanlığın tam ortasında, Gidiyorsun, izin kalıyor gecenin buruşuk sayfasında. Bir yakamoz, bir anlık ışık... Sonra yine zifiri, yine karmaşık. Okudum, anladım seni; gidişin bir vedadan öte. Yazdım, tükettim mürekkebi; sığmadın hiçbir bende. Çizdim seni baştan aşağı, boyadım yalnızlığa, Şimdi her kara bulut, bir davet bu sonsuz bozguna. Kelime kelime eridim senin eşiğinde, Bir uçurtma misali, ipin hâlâ elinde. Ama rüzgar sert esti, fırtına koptu ansızın, Söyle, yakamozlar duyar mı feryadını bu sızının? Sen denizin dibindeki o derin sessizlik, Ben kıyıya vuran o dalga, o kimsesizlik. Bir yakamoz çakıyor karanlığın tam ortasında, Gidiyorsun, izin kalıyor gecenin buruşuk sayfasında. Bir yakamoz, bir anlık ışık... Sonra yine zifiri, yine karmaşık.