Gece, Deniz ve Balık (Hz. Yûnus) Sufi Ambient

Kavmi dönmez oldu Hakk nûruna bir gün Yûnus, Düştü hicrân ateşine, ağladı mahzûn Yûnus. Yıllarca söyledi Hakk’ı, duymadı gönülleri, Kendi hükmünce yola çıktı, oldu sergerdân Yûnus. Terk edip kavmini düştü yollara bî-çâre, Ufuklarda aradı kendine bir başka diyâr Yûnus. Bindi bir gemiye, deryâ kabardı ansızın, Sanki kader çağırıyordu kendini ummânda Yûnus. Çekti kurâ yolcular, üç kez çıktı adı yine, Herkes sustu, baş eğdi hükm-i İlâhî’ye Yûnus. Dedi: “Benimdir kusur, beni atın bu deryâya,” Bir tevekkül ile verdi kendini tufâna Yûnus. Kendini bıraktı suya, sustu dünya bir anda, Dalga dalga üstüne geldi karanlık ummân Yûnus. Bir balık emr-i Hak ile açtı ağzını ona, Yuttu da saklandı rahmet içinde mihmân Yûnus. Üç karanlık sardı onu: gece, deniz ve balık, Ne bir ışık kaldı dışta ne de bir insan.. Gönül gözüyle gördü kendi nefsinin sırrını, “Ben zulmettim kendime” dedi, ağladı giryân Yûnus. “Lâ ilâhe illâ ente, sübhâneke” dedi, “Ben gerçekten zalimlerden oldum” dedi nâlân Yûnus. Ne kapısı vardı orda ne bir dost ne de bir ses, Lâkin Hakk’ın rahmetiyle değildi yalnız Yûnus. Duası yükseldi, deryânın derinliklerinden, Arş’a vardı bir niyaz, titredi her cân Yûnus. Hak Teâlâ işitti kulun gönülden sesini, Rahmet ile çözüldü, üstündeki zindân Yûnus. Emretti balığa: “At onu sahile selâmetle,” Kurtuluş nefesiyle buldu yine cân Yûnus. Çıktı ıssız bir kıyıya, bitkin ve yapayalnız, Üstüne gölge eyledi rahmetle kabak Yûnus. Sonra döndü kavmine, Hak’tan aldığı emirle, Binlerce gönül buldu nûr içinde îmân Yûnus. Anladı ki kul için bazen gidiş de dönüş, Kendi nefsinden geçip Hakk’a vardı Yûnus. Ey gönül, deryâya düşsen korkma Yûnus misâli, Her karanlıkta saklıdır bir rahmet-i Rahmân Yûnus. Sen de “Lâ ilâhe illâ ente” de gecelerde, Bir gün sahile çıkarır seni de Mevlâ Yûnus.