"Το περιστέρι της ειρήνης" - Ποιητική συλλογή "Πέτρα και Γη" του Γιώργου Σαρδέλη 12-9-2026

Copyright - Ποιητική συλλογή "Πέτρα και Γη" του Γιώργου Σαρδέλη 2026 "Το περιστέρι της ειρήνης" Το περιστέρι της ειρήνης σηκώνει τα φτερά, κι ας καίγεται η Δαμασκός, θα ξημερώσει η χαρά. Στης Δαμασκού τα πέτρινα, καπνίζει η παλιά αυλή, μα μια φωνή για λευτεριά κρατάει ακόμη τη γη. Η Marylis δεν λύγισε, κοιτά τον ουρανό, και κάνει την ελπίδα της τραγούδι ζωντανό. Της γράφω στίχους ήσυχους, σαν χάδι στην πληγή, να βρει στον κάθε στίχο μου μια δύναμη κρυφή. Μου απαντά με γράμματα που μοσχοβολούν καρδιά, κι ανθίζουν μες στα ερείπια μικρά λευκά φτερά. Πετάξτε, περιστέρια, στον γαλάζιο ουρανό, φέρτε ξανά την άνοιξη σε κάθε στεναγμό. Η αγάπη δεν παραδίνεται, το θάρρος δεν σβήνει, κι η λευτεριά σαν καθαρό νερό παντού θα γίνει. «Αγαπητέ μου Γιώργο», γράφει, «σε ευχαριστώ, για τα βαθιά σου λόγια που κρατώ σαν φυλαχτό. Η καλοσύνη, η φιλία, η μουσική σου φωνή, μου δίνουνε κουράγιο να σταθώ απ’ την αρχή». «Απ’ όσα λέει η γλώσσα μου, πιο πολλά νιώθει η καρδιά, γιατί η φιλία γίνεται στα δύσκολα φωτιά. Και το μήνυμά σου θα το έχω οδηγό, για την αγάπη και το θάρρος, για δρόμο καθαρό». Στα χέρια της κρατάει σφιχτά ένα λευκό χαρτί, μα πάνω του ζωγραφίζει έναν κόσμο απ’ την αρχή. Χωρίς σειρήνες στις γωνιές, χωρίς καπνό βαρύ, με κάθε σπίτι ανοιχτό και κάθε πόρτα γιορτή. Οι μάνες θα φιλήσουνε τα παιδιά τους απαλά, και τα σχολεία θα γεμίσουνε τραγούδια και φτερά. Θα ξαναχτίσουν οι ψυχές γέφυρες στην ακτή, κι η πόλη θα θυμάται πως μπορεί να ξαναζεί. Πετάξτε, περιστέρια, στον γαλάζιο ουρανό, φέρτε ξανά την άνοιξη σε κάθε στεναγμό. Η αγάπη δεν παραδίνεται, το θάρρος δεν σβήνει, κι η λευτεριά σαν καθαρό νερό παντού θα γίνει. Marylis, κράτα το βλέμμα σου στραμμένο στη χαραυγή, κανένα μαύρο σύννεφο δεν νίκησε τη γη. Κι αν η νύχτα μοιάζει ατέλειωτη, θα φύγει σιωπηλά, γιατί γεννιέται η λευτεριά εκεί που ανθίζει η καρδιά. Σου κρατώ συντροφιά με ποιήματα απλά, να βρίσκεις μες στις λέξεις μου μια ήρεμη αγκαλιά. Κι εσύ μου λες πως η μουσική, όταν ενώνει τη φωνή, γίνεται ψωμί για την ψυχή και δρόμος για ζωή. Ας γίνει κάθε γράμμα μας σπουργίτι στην αυλή, ας φέρει νέα απ’ τον κόσμο μας πως τέλειωσε η οργή. Να πάψουν τα κανόνια πια, να ακουστεί παιδική φωνή, και ο γαλάζιος ουρανός να γίνει κοινή γιορτή. Κι όταν θα φτάσει η ώρα μας να σμίξουμε ξανά, θα έχουμε στα χέρια μας κλαδιά ελιάς παλιά. Θα πούμε πως η ψυχή μας δεν λύγισε στιγμή, και θα πετάξει ολόλευκο το περιστέρι στη γη. Πετάξτε, περιστέρια, στον γαλάζιο ουρανό, φέρτε ξανά την άνοιξη σε κάθε στεναγμό. Η αγάπη δεν παραδίνεται, το θάρρος δεν σβήνει, κι η λευτεριά σαν καθαρό νερό παντού θα γίνει. Marylis, κράτα στην καρδιά το φως που μας ενώνει, κι ας γίνει η ειρήνη μας τραγούδι που τελειώνει. Αφιερωμένο στην αγαπημένη φίλη και ποιήτρια Marylis που ζει με άλλους πρόσφυγες στο εξωτερικό, μετά τον εμφύλιο στην Συρία!