Prof. Tomasz Mika, Czy „Kazania świętokrzyskie” są rzeczywiście wyjątkowe?, cz. 2

Druga część opowieści prof. Tomasza Miki Przechowywane w Bibliotece Narodowej, zamknięte w szklanych taflach paski pergaminu, o których słyszał każdy wykształcony Polak. Znajdują się na nich fragmenty XIII-wiecznego zbioru kazań polsko-łacińskich, przepisanego w kolejnym stuleciu. O „Kazaniach świętokrzyskich”, bo o nich mowa, niemal od początku pisano, że są wyjątkowe i unikatowe, określano je jako „arcydzieło” i „perłę literatury staropolskiej”. Z czego te przeświadczenia się wzięły i jak mają się do rzeczywistości? Podczas rozmowy „wyjątkowość” kazań zostanie rozważona ponownie w wielu wymiarach: od zachowanej materialnej postaci średniowiecznego rękopisu, przez ich język, kształt artystyczny, zawartą treść, miejsce w kulturze, prawdopodobne okoliczności powstania, zniszczenia i zniknięcia na wiele wieków, aż po dzieje ponownego odkrywania i poszukiwania prawdy na ich temat. Tomasz Mika – profesor, pracownik naukowy w Instytucie Filologii Polskiej UAM, językoznawca, mediewista. Interesuje się historią języka polskiego, stylem i składnią polszczyzny średniowiecznej oraz metodologią badań historycznojęzykowych. Z pasją zagłębia się w język najdawniejszych tekstów staropolskich, zwłaszcza religijnych. „Kazaniom świętokrzyskim” poświęcił wiele prac, w tym monografię „Kazania świętokrzyskie – od rękopisu do zrozumienia tekstu” (2012). Jest członkiem-korespondentem Polskiej Akademii Umiejętności, wiceprzewodniczącym Komitetu Językoznawstwa PAN, przewodniczącym Komisji Historii Języka KJ PAN, członkiem Polskiego Towarzystwa Językoznawczego (w latach 2022–2025 był przewodniczącym zarządu).