Լճակ - Պետրոս Դուրյան

Լճակ Պետրոս Դուրեան – 1871 Երաժշտութիւն՝ Րաֆֆի Սիմոնեան Գործիքավորում: Suno ai Ինչո՞ւ ապշած ես, լըճա՛կ, Ու չեն խայտար քո ալեակք, Միթէ հալւոյդ մեջ անձկաւ Գեղուհի՞ մը նայեցաւ: Եւ կամ միթէ կ՛ըզմայլի՞ն Ալեակդ երկնի կապոյտին, Եւ այն ամպոց լուսափթիթ, Որք նըմանին փըրփուրիդ: Մելամաղձոտ լճա՛կ իմ, Քեզ հետ ըլլանք մըտերիմ, Սիրեմ քեզի պէս ես ալ, Գրաւիլ, լըռել ու խոկալ: Շատերը զիս մերժեցին, «Քընար մ'ունի սոսկ», ըսին. Մին` «դողդոջ է, գոյն չունի» - Միւսն ալ ըսաւ. - «կը մեռնի»: Ոչ ոք ըսաւ` - «Սա տըղին Պատռե՛նք սիրտը տըրտմագին. Նայինք ինչե՜ր գրուած կան...» Հոն հրդեհ կայ, ո՛չ մատեան: Հոն կայ մոխիր... յիշատակ... Ալեակքդ յուզուին թող, լըճա՛կ, Զի քու խորքիդ մեջ անձկաւ, Յուսահատ մը նայեցաւ...