شبانگاهان | عبدالحسین مختاباد (ژێرنووسی کوردی)

وەرگێڕانی: قانع خورشید ژێرنووسکردنی: گوڵاڵە جەمال شبانگاهان تا حریم فلک چون زبانه کشد سوز آوازم شرر ریزد بی‌امان به دل ساکنان فلک ناله سازم دل شیدا، حلقه را شکند، تا برآید و راه سفر گیرد مگر یک‌دم گرم و شعله‌فشان، تا به بام جهان بال و پر گیرد خوشا ای دل بال و پر زدنت، شعله‌ور شدنت در شبانگاهی به بزم غم، دیدگان تری، جان پرشرری، شعله آهی بیا ساقی تا به‌دست طلب، گیرم از کف تو، جام پی در پی به داد دل، ای قرار دلم، نوبهار دلم، می‌رسی پس کی؟ چو آن ابر نوبهارم من، به دل شور گریه دارم من می‌توانم آیا نبارم من؟ نه تنها از من قرار دل، می‌رباید این شور شیدایی جهانی را دیده‌ام یکسر، غرق دریای ناشکیبایی بیا در جان مشتاقان، گل‌افشان کن، گل‌افشان کن به روی خود، شب ما را، چراغان کن، چراغان کن چو آن ابر نو بهارم من، به دل شور گریه دارم من می‌توانم آیا نبارم من؟ بە شەوانێ تا هەرێمی فەلەک کە بڵێسە دەدا سۆزی ئاوازم پرشنگ دەدات بێوچان بە دڵی دانیشتووانی فەلەک ناڵەی سازم دڵی شەیدا ئەڵقە دەشکێنێت تا وەدەر کەوێ و ڕێی سەفەر بگرێت مەگەر ساتێک گەرم و بڵێسەدار تا سەربانی جیهان، باڵ و پەڕ بگرێت خۆشا ئەی دڵ وا هەڵفڕینت گڕتێبەربوونت لە شەوگارێ بە بەزمی غەم، دیدەیێکی تەڕ گیانی شاد و بەفەر، فوویێ گڕدارێ وەرە ساقی تا بە دەستی تکا، بگرم لە دەستت جامی پەیەڵپەی بە فریای دڵ ئەی قەراری دڵم نۆبەهاری دڵم دەگەیت تۆ کەی؟ وەکو هەورێ لە نیسانم بە دڵ عاشق بە گریانم بڵێی نەگریم و بتوانم؟ نە هەر لە منە کە دەڕفێنێ ئەوینداری، دڵارامی جیهانێکم دیوە سەرتاسەر غەرقی نێو دەریای بێئارامی وەرە، نێو گیانی موشتاقان گوڵباران کە، گوڵباران کە بە ڕوخسارت شەوی ئێمە، چراخان کە چراخان کە وەکو هەورێ لە نیسانم بە دڵ عاشق بە گریانم بڵێی نەگریم و بتوانم؟