คอยอ้ายอยู่ท่าอุเทน

[Intro – แคนกับพิณเบา ๆ] โอ้ละหนอ... โอ้ละหนอ... ลมโขงพัดมาแผ่วเบา ใจน้องยังคอยอ้ายคือเก่า อยู่ท่าอุเทน... บ่ไปไส [Verse 1] ยามตะเว็นอ่อนแสงลงริมฝั่งโขง น้องยังยืนมองทางเก่าอยู่ทุกวัน คิดฮอดคำอ้ายเคยเว้าใต้แสงจันทร์ ว่าอีกบ่นาน... สิกลับมาหา แม่นสิห่างกันไกลหลายปานใด๋ แต่น้องบ่เคยเปลี่ยนหัวใจ ยังเชื่อในคำสัญญา ว่าสักมื้ออ้ายสิคืนมา [Chorus] น้องคอยอ้ายอยู่ท่าอุเทน คอยเช้ายันแลง บ่เคยเปลี่ยนใจ ถึงลมโขงสิพัดผ่านไปไกล แต่น้องยังเก็บฮักไว้... เพื่ออ้ายผู้เดียว น้องคอยอ้ายอยู่ท่าอุเทน คอยคำสัญญาที่อ้ายเคยเว้า สิรอจนกว่าอ้ายสิกลับบ้านเฮา ริมฝั่งน้ำโขงแห่งเก่า... น้องยังคอยอ้ายเด้อ [Verse 2] ยามลมหนาวพัดมาในยามค่ำ น้องยิ่งจำอ้อมแขนอุ่นของอ้าย มีคนถามว่าเมื่อไหร่สิเลิกรอคนไกล แต่น้องตอบจากหัวใจ ว่าอ้ายคือคนเดียวของน้อง บ่มีผู้ใดสิแทนที่อ้าย ในหัวใจน้องดวงนี้ ถึงเวลาสิผ่านอีกจักกี่ปี น้องกะยังภักดี ต่อความฮักของสองเฮา [Bridge – เบา ๆ ซึ้ง ๆ] หากคืนนี้อ้ายเบิ่งฟ้าไกล อยากให้อ้ายฮู้ไว้เด้อ ว่ามีผู้สาวคนหนึ่ง ยังยืนคอยอยู่เสมอ หัวใจของน้อง ยังเป็นของอ้าย... บ่เคยเปลี่ยนไป [Final Chorus] น้องคอยอ้ายอยู่ท่าอุเทน คอยด้วยหัวใจที่ยังมั่นคง แม่นเวลาสิผ่านไปอีกจักปี น้องกะยังภักดี... ต่อฮักของเฮา น้องคอยอ้ายอยู่ท่าอุเทน คอยวันอ้ายกลับมาเคียงข้าง สิยืนต้อนรับอ้ายอยู่ริมฝั่ง ใต้แสงตะเว็นอ่อนจาง... แล้วบอกว่า... “น้องยังฮักอ้าย” [Outro] โอ้ละหนอ... ลมโขงพัดผ่านท่าอุเทน แต่น้องยังอยู่ที่เดิม... คอยอ้าย... เด้อ...