MIAŁ NIE DOŻYĆ SZÓSTYCH URODZIN. Dlaczego pogrzeb Jana Kobuszewskiego wzruszył Polskę?

MIAŁ NIE DOŻYĆ SZÓSTYCH URODZIN. Dlaczego pogrzeb Jana Kobuszewskiego wzruszył Polskę? Przez sześć dekad jego głos rozpoznawała niemal cała Polska — donośny, wyraźny, stawiający każdą sylabę na swoim miejscu z taką starannością, jakby aktor smakował słowo, zanim je wypowiedział. Jan Kobuszewski: mistrz precyzyjnego słowa, majster z „Kabaretu Dudek", kombinator mieszkaniowy z „Alternatyw 4", współtwórca pierwszego telewizyjnego programu satyrycznego „Wielokropek", filar Teatru Kwadrat, w którym przepracował trzydzieści siedem lat. A jednak niewielu widzów wiedziało, że ten sam człowiek, osiemdziesiąt pięć lat wcześniej, miał — według wszystkich, którzy stali wtedy przy jego kołysce — nigdy nie zobaczyć świata. Lekarze radzili jego matce przerwanie ciąży, a akuszerka przepowiedziała dziecku, że nie dożyje szóstych urodzin. W tym filmie opowiadamy historię chłopca skazanego na śmierć, zanim jeszcze odetchnął pierwszym oddechem — i który mimo to przeżył osiemdziesiąt pięć lat, rozśmieszając kilka pokoleń Polaków z estrady, ekranu i sceny. Poznają Państwo drewniany domek na Nowym Bródnie i matkę, która wbrew radom lekarzy nie zgodziła się go stracić. Zobaczą Państwo, jak dziecko okupowanej Warszawy stało się jednym z najbardziej lubianych aktorów w historii polskiej telewizji, i jak w murach szkoły teatralnej poznał Hannę Zembrzuską — kobietę, z którą przeżył ponad sześćdziesiąt lat. Opowiemy też o cenie tej sławy — o chorobie nowotworowej, z którą mierzył się trzykrotnie, prowadząc każdą z walk w niemal całkowitej dyskrecji, oraz o gorzkim paradoksie ostatnich lat, gdy człowiekowi rozśmieszającemu miliony brakowało w domu środków na kosztowne leczenie. A na koniec ujawnimy to, co skrywała data jego pogrzebu — cichy, symboliczny gest losu, który dla wdowy miał znaczenie większe niż jakakolwiek mowa pożegnalna. To opowieść o tym, że godność człowieka nie mierzy się rozgłosem, jaki go otacza, lecz sposobem, w jaki znosi to, czego rozgłos nigdy nie pokazuje: chorobę przechodzoną w milczeniu, rachunki płacone bez skargi i poranki, w których mimo bólu trzeba było znaleźć siłę na uśmiech do najbliższych. --- Materiał ma charakter dokumentalnej rekonstrukcji opartej na publicznie dostępnych źródłach — biogramach, wspomnieniach rodziny i doniesieniach prasowych. Niektóre sceny i dialogi zostały odtworzone dla potrzeb narracji. Film powstał z szacunkiem dla pamięci Jana Kobuszewskiego i jego bliskich; jego celem jest przypomnienie losów wybitnego artysty. Źródła: