İçimdeki Gurbet Yazan: Saliha Körüklü Yandım

İCİMDEKİ GURBET Yazan: Saliha Körüklü Yandım (Bir Mensur Şiir Denemesi) Gurbet, insanın bir yere değil, bazen kendi geçmişine uzak kalmasıdır. Bir sabah uyanırsın, pencereden baktığın şehir sana yabancı gelir. Sokaklar vardır, insanlar vardır, hayat bütün telaşıyla devam eder; ama senin içinde memleketinden kalma bir sessizlik vardır. Bir evin kapısını hatırlarsın. Çocukluğunun geçtiği avluyu, akşamüstü eve dönenlerin sesini, sofrada eksik kalan bir sandalyeyi… Sonra anlarsın; insan en çok da küçük şeyleri özlüyormuş. Bir annenin seslenişini, bir babanın susuşunu, eski bir dostun kapıyı çalmadan gelişini, bildiğin bir sokağın köşesinde durup gökyüzüne bakmayı… Gurbette zaman geçiyor sanırsın, oysa bazı günler insanın içinden içinden geçip gidiyor. Takvim yaprakları eksiliyor, saçlara ak düşüyor, ama memleketin bir yerinde bıraktığın o eski sen hiç büyümüyor. Bazen bir koku gelir uzaklardan, toprak kokusu gibi, yağmur gibi, çocukluk gibi… Bir anlığına gözlerini kapatırsın. Ne bulunduğun yeri görürsün ne de etrafındaki sesleri duyarsın. Yüreğin senden önce memlekete varmıştır. Gurbet işte böyle bir şey… Dönmek... Dönmek istersin, ama yollar uzar. Sarılmak... Sarılmak istersin, ama araya mesafeler girer. Biriktirdiğin özlemleri anlatmaya kalksan kelimeler yetmez. Ve insan bir gün şunu öğrenir: Gurbet, uzak bir şehirde yaşamak değildir yalnızca. Gurbet, sevdiğin insanlara sarılamadan onları her gün yüreğinde taşımaktır. Belki bir gün döneriz… Belki yıllardır özlediğimiz o kapıdan yeniden gireriz. Ama bilirim ki, insan gurbette ne kadar yaşarsa yaşasın yüreğinin bir yanı hep doğduğu yerde kalır. Ama bilirim ki, insan gurbette ne kadar yaşarsa yaşasın yüreğinin bir yanı hep doğduğu yerde kalır. Yazan: Saliha Yandım AI Düzenleme: İbrahim Kaya Şair Saliha Körüklü Yandım hanımefendiye bu şiir tadındaki mensur cümleler için teşekkür ediyorum. Kalemi dâim, yüreği kâim, gönlü salim olsun.