เพลง: กวีแห่งรัก

เพลง: กวีแห่งรัก - ความรักดุจสายธารผ่านชีวิต ชโลมจิตบางคราวให้คิดฝัน บางครั้งคราวถ่าโถมเลือนลาพลัน แล้วลับหลีกกาลวันไม่ย้อนคืน เคยเป็นแสงอรุณพุ่งผ่องฟ้า ซับนัยน์ตาเป็นมิตรยามสะอื้น เคยเป็นอ้อมกอดอุ่นกลายเป็นอื่น ทิ้งไว้เพียงความขมขื่นอยู่ข้างใน - ความรักคือสุขสรรค์ปนเศร้าหมอง คือครรลองชีวิตจิตไพศาล ดั่งบุปผาแย้มบานแล้วโรยราน ฝากกลิ่นหอมตระการไว้กลางใจ หากวันนี้รักคงโชยกลิ่นทัก จงตระหนักความงามยามไสว แม้วันหนึ่งลาลับจากกันไป อย่างน้อยในครั้งหนึ่งเคยได้รัก - ความเศร้าคอยประคองอยู่ข้างรัก ยิ่งรู้จักยิ่งเห็นความอ่อนไหว คืนราตรีมีดาวพราวพิไล แต่หัวใจกลับอ้างว้างไร้คนเคียง บางความรักไม่จบด้วยการจาก แต่ว่าฝากตราแผลไว้ไร้เสียง ดั่งทำนองเพลงเก่าที่แผ่วเรียง ยังคงเคียงความหลังไม่ลบเลือน - ความรักคือสุขสรรค์ปนเศร้าหมอง คือครรลองชีวิตจิตไพศาล ดั่งบุปผาแย้มบานแล้วโรยราน ฝากกลิ่นหอมตระการไว้กลางใจ หากวันนี้รักคงโชยกลิ่นทัก จงตระหนักความงามยามไสว แม้วันหนึ่งลาลับจากกันไป อย่างน้อยในครั้งหนึ่งเคยได้รัก - รักมิใช่การครองตลอดกาล แต่คือการได้พบยามฟ้าใส คือความสุขความทุกข์จารึกไว้ ซาบซึ้งใจเมื่อนึกถึงความรัก - #music #song