Hiszpania , Malaga , Zamek Gibralfaro - 2026.

Fortera Gibralfaro dominuje nad całym miastem i znajduje się na szczycie długiego wzniesienia położonego 132 m n.p.m., którego strome zbocza schodzą w kierunku morza i w kierunku miasta. Od niepamiętnych czasów forteca ta była wielką strażnicą używaną nie tylko do obserwacji ludności osiadłej u jej stóp na zachodzie, ale także dostępu do niej drogą lądową i morską. Układ ścian twierdzy Gibralfaro jest bardzo nieregularny, podobnie jak w przypadku Alcazaby. Pomimo długości obwodu, bardzo niewiele bastionów jest obecnych, pomimo przerw znalezionych w układzie ścian. Duża wieża Albarrana znana jako Torre Blanca (Biała Wieża) wznosi się nad północno-zachodnim obszarem murowanej obudowy; to znaczy znajduje się na zewnątrz murowanej obudowy, ale przymocowana do niej przez dodatkową fortyfikację. Gibralfaro jest obecnie dostępne przez otwory w obszarze barbikanu, położonym na wschodzie i w jednym z odcinków ściany w południowej części, obok Centrum Interpretacji. W ścianach znajdują się trzy inne otwory, wszystkie z epoki chrześcijańskiej i otwarte w celu ułatwienia dostępu do wnętrza dla zaopatrzenia lub sprzętu wojskowego. Budynek reaguje na nieregularną i połamaną topografię, przystosowując się do ziemi i dwoma murowanymi obudowami , jedną o niższej wysokości (barbakan), zwieńczoną spacerem na ścianie, która jest chroniona przez parapet zwieńczony bitewami, które działały jako elementy chroniące wojska. Użyty materiał budowlany został staranowany na stopniu węgielnym z kamienia – łupkiem – otynkowanym zaprawą wapienną, aby ją chronić i zapewnić bardziej regularne wykończenie. Odcinki muru zostały zbudowane zgodnie z topografią ziemi. Po interwencjach dokonanych w epoce nowożytnej mur składa się obecnie z trzydziestu odcinków, wzmocnionych ośmioma wieżami, wśród nich dużą wieżą Albarrana, zwaną Torre Blanca (Białą Wieżą), największą zachowaną w al-Andalus, położoną na północnym zachodzie z planem piętra w kształcie litery U, która była używana jako więzienie w różnych momentach. Jest to wbudowane w wzgórze, dominując w jedynej bramie, która istnieje, zamykając barbakan, który otwiera się na Coracha (ufortyfikowany chodnik) na jego północnym zboczu. Zapewnia to imponujące wygięte wejście, poprzedzone przestrzenią dla garderomy, naładowane symboliką i pokryte sklepieniem żaglowym ozdobionym laceríą (regularnymi wzorami przeplatającymi) wykonanymi z ciętych cegieł i dwukolorowej ceramiki . Wewnątrz znajdowała się cysterna do zbierania wody, pokoi i magazynów, dzięki czemu możliwy był długotrwały pobyt członków garnizonu. Torre Mayor (Main Tower) znajduje się na południowym wschodzie, a także jest autonomicznym elementem ufortyfikowanym z własnym zaopatrzeniem w wodę, sklepami i domami. Ma 17 metrów wysokości i był najlepszym miejscem do monitorowania zamku. Jest też inna mała wieża, w jej wschodnim rogu, z wąską klatką schodową, która wznosi się na kilka poziomów, i z miejscem dla strażnika. Fortyfikacja jest zamknięta w barbikanie, który otwiera się na stworzenie Coracha, ufortyfikowanego chodnika, który schodzi stromo, aby dołączyć do Alcazaba, jej pojedynczego punktu komunikacji ze światem zewnętrznym, i którego oryginalny zygzakowy projekt uniknął budowy kosztownych wież Albarrana. Mury zamku były zwieńczone piramidalnymi merlonami i ma wąski spacer po ścianie, który otacza zamek, dużą studnię wydobytą w żywej skale o nazwie Airón Well, która ma ponad 40 metrów głębokości, kilka cystern i pieców chlebowych. W tej okolicy znaleziono meczet, otoczony brukowaną ulicą, pod częścią tego, co jest dziś Centrum Interpretacji, w budynku, który był używany jako magazyn prochowy w XVIII wieku. Po podboju ten meczet został poświęcony jako kaplica poświęcona św. Ludwikowi. Bardzo niewiele szczątków arabskich znaleziono we wnętrzu zamku, ze względu na jego użycie wojskowe i wiele interwencji, które miały miejsce w czasach chrześcijańskich, takich jak usunięcie meczetu i jego budynków gospodarczych. Później został częściowo wysadzony w powietrze przez Francuzów, wraz z amunicją, której nie mogli przewieźć, kiedy wycofali się z miasta podczas hiszpańskiej wojny o niepodległość. Magazynek o prochu strzelniczym zamku jest obecnie zajmowany przez Centrum Interpretacyjne .