سرود پرستشی - پسر گمشده ( بر گرفته از انجیل لوقا 15 )

من از خودم سفر کردم از آن آرامش خانه به هر جایی که می‌رفتم دلم می‌ماند بیگانه تمام سهم آرامش میان بادها گم می‌شد غرورم زیر پا افتاد دلم بی‌خانه‌تر می‌شد چه دیر آمد به یاد من که نامم را صدا کردی من از شرم پشیمانی خودم را هم رها کردم هنوزم خانه‌ای هست برای خسته برگشتن برای بی‌صدا گریه برای از خودم گفتن هنوزم آغوشی هست که از من رو نمی‌گیرد همان عشقی که می‌داند ولی رسوا نمی‌سازد نه راهی مانده بود انگار نه رویی مانده در چشمم دلم از نان دنیا سیر ولی محتاج آرامش من از خانه جدا ماندم خودم را هم نمی‌دیدم به جای نام فرزندی خودم را بنده می‌دیدم به خاک راه افتاده صدای بغض من خواندی به جای بانگ رسوایی مرا فرزند خود خواندی نه از دیروز پرسیدی نه شرمم را صدا کردی لباسم را عوض کردی دلم را خانه‌زاد کردی حالا اگر جهان پرسید کجا رفتی؟ چرا ماندی؟ گویم که خانه جایی بود که بی‌حکمم پذیرفتی من از خودم زمین خوردم تو از رحمت بلندم کردی در آن آغوش بی‌پایان مرا فرزند خود خواندی هنوزم خانه‌ای هست برای خسته برگشتن برای بی‌صدا گریه برای از خودم گفتن هنوزم آغوشی هست که از من رو نمی‌گیرد همان عشقی که می‌داند ولی رسوا نمی‌سازد هنوزم راهی باز است هنوزم خانه‌ای روشن اگر گم کرده‌ای خود را برگرد، ای دل، به این خانه ‪@northlondoniranianchurchnl8396‬