02: Δίχως Άλλοθι

Δίχως Άλλοθι: Εδώ είμαι. Ησυχία, ξεκινάει, πάνω κάτω το κεφάλι πάει κι όλοι πάνω χέρια, εδώ τ’ αστέρια δεν έχουνε λάμψει, πέσανε σαν όνειρα και σήκωσα μελτέμια. Μέχρι να φύγουνε τα σύννεφα, να δούμε καθαρά τον ουρανό, να μην υπάρχουνε τα σύνορα, οι στίχοι μου αποτύπωμα, γύρω πολέμου τύμπανα, δίνω κουπλέ μου επίμονα. Και πολεμώ για την ειρήνη κι ό,τι και να γίνει μπορεί το σώμα να φύγει μα κάτι πίσω θα μείνει, η ζωή κάποτε λήγει κι η πληγή που ανοίγει, έπειτα κλείνει όπως η φωτιά που σβήνει. Αθήνα το καμίνι και Κόλαση της Ευρώπης, εδώ η γκρίζα θέα με το καυσαέριό της, Ελλάδα με το κάθε νησί για παράδεισό της, η θάλασσά της έχει νεκρούς, υδάτινος όφις, έχει τυλίξει λαιμούς, έχει πνίξει πολλούς, έχει σιγήσει παλμούς από καρπούς, έχει ξεβράσει σορούς, έχει ξεχάσει αριθμούς, έχει χάσει το μέτρημα στους αφρούς. Όλα πένθιμα, πεθαίνει το συναίσθημα, φύλακες, εκεί σε φυλακές, υπάρχουν έντονα, η οθόνη σε φυλάκισε, τα χρώματά της έγχρωμα και κάθε της εικόνα σε κάνει να νιώθεις έντρομα. Σώματα ετοιμόρροπα και πτώματα γύρω, κάπως αλλόκοτα τ’ αρώματα και θέλω και πάλι να φύγω, να ταξιδέψω δίχως επιστροφή, μα κάτι ξέχασα να πω και κάνω πάλι στροφή, αναστροφή γιατί δεν έγινα ποτέ μου τροφή, μικρέ μου, νιώσε την επαφή και χωρίς αφή. Γραφή με την υπογραφή μου και δεν υπάρχει ταφή, εδώ η ψυχή μου ηχογραφεί και δεν έχει μορφή. Και τώρα χαλαρώνουμε, μ’ ένα ποτό κι ένα τσιγάρο, τα ποτήρια στον αέρα τα σηκώνουμε, μετά απ’ αυτό πίνουμε κι άλλο. Συγνώμη οδηγώ, εις υγείαν, είμ’ εδώ και μπήκα στο μυαλό σου κατευθείαν, έφερα κακό με τοκετό από τη μήτρα του μυαλού μου κι όχι κατά φαντασίαν. Από το θρανίο στο γραφείο κι από το γραφείο στο νεκροταφείο κι από κει πουθενά, από σταθμό παιδικό στο δημοτικό μετά γυμνάσιο μετά είναι το λύκειο μετά ξεκινά. Είναι σχολεία που δεν έχουνε παιδεία, ούτε μόρφωση, γι’ αυτό και δεν υπάρχει μεταμόρφωση, ύλης αποστήθιση, παράδοση χωρίς εξηγήσεις, είναι μετάδοση γνώσης ή παραμόρφωση. Θέματος υπόθεση, του πνεύματος απώθηση, του ψέματος η μόλυνση και της ελευθερίας αστυνόμευση, με πρόθεση φυλάκισης εκεί στην απομόνωση, το δάκρυ της, είναι το μελάνι μου και λύσιμο του κόμπου στο στομάχι της, άλλη μία νίκη σε μια μάχη της, άλλη μια στιγμή αποφυλάκισης. Επόμενο χτύπημα δίχως άλλοθι, άλλο ένα βήμα επικράτησης. Αξιοπρέπεια, οι στίχοι μου γραμμένοι μ’ οξυδέρκεια, οι δίσκοι μου βιβλία, μουσική εγκυκλοπαίδεια. Εγώ πεθαίνω και σκοτώνω για την οικογένεια, όχι για πατρίδα ούτε για θρησκεία, κάθε μου σελίδα σκέψη κατά μία έννοια, η πράξη προηγήθηκε, πρώτου βαθμού συγγένεια, δεν έχω μετανιώσει, δεν έδειξα μεταμέλεια, ξέρω δεν υπάρχει πια του χρόνου πολυτέλεια και γράφω, κάθε φορά που το νιώθω, προτού να φύγω, η διαφορά είναι πως ό,τι πω υπογράφω και λέω διάφορα και διαφορετικά διαφέρω λίγο, αυτό που κάνω τ’ αγαπώ παράφορα. *********************** Lyrics: Άσαρκος Λ90Μ -   / logos90     Producing: Bark o’clock -   / bark.o.clock   Music Engineering & Additional Programming: V! -   / vaynecorp   Βήτα Πεις:   / bitapeis   Artwork: Painciler -   / painciler   Απαγορεύεται η αναδημοσίευση (upload) από οποιονδήποτε άλλο χρήστη του YouTube. All Rights Reserved.