ความคิดถึงเหมือนสายลม

《ความคิดถึงเหมือนสายลม》 ฉันได้ยินเขาพูดกันว่า… ความคิดถึงนั้น เหมือนสายลม ยามลมพัดมา ไม่เคยมีเสียง แต่กลับได้ยิน สำเนียงของความเหงา พัดผ่านฝ่ามือ เหมือนเธอเคยอยู่ข้างเรา แต่พอเอื้อมมือคว้า กลับเหลือเพียงความว่างเปล่า โอ้…สายลมเอ๋ย เจ้าพัดมาจากไหน ช่วยพาความคิดถึงของฉันไปถึงคนไกลได้ไหม ฝากบอกเขาที ว่าคนทางนี้ยังห่วงใย แม้เธอจะจากไป แต่หัวใจยังรอ ลมพัดผ่านนา พาใจให้คิดถึง ภาพวันเก่า ๆ ยังตราตรึงไม่จางหาย สายลมพัดผ่าน แต่ความเหงากลับไม่เคยผ่านไป ยิ่งลมพัดเท่าไร น้ำตายิ่งไหล…คิดถึงเธอ เขาว่าความคิดถึงเหมือนสายลม มาไร้เสียง…แต่จากไปแสนยาวนาน พัดผ่านฝ่ามือ แล้วพัดผ่านดวงตา เหลือเพียงน้ำตา…กับคนที่ยังรอ