Kalp Pası - Rap Şarkısı HipHop Tarzı (Album:Unutulanlar)

Bakıyorsun çevre bugün duman ayazı, Horozların ötüşü ya ölüm ya da ölüm avazı. Çıkıyor bağırdıkça içindeki kin avazı, Haklı çıkmadan durmuyor bir delikanlının ağzı. Sokaklar tabut yolu, çevre aydınlık, Terslik var bu işte, ne ben ne dünya anlatır. İçine saklar sadece bir sır yutkunu gibi, Yüzyıllar geçene dek olsun son yeri. Yollar taş, insanın kendi içi yoldan da taş değil mi? Zifiri karanlığını bekler pusuda, sağır bir ses gibi. Ne bir damla merhamet sızar ne de var geri adım cesareti, Kendi eliyle yakar masumu, sorarım böylesi daha mı iyi? Ateşin koruyuz, o zulmü büyüten körükteki odunun da ateşi, Bile bile durup, bir masumu kor alevlere vermek o zalime mi iyi? Zamanın akıp giden o buz tutmuş soğukluğu mu suçlu, Yoksa kalplerin vicdansızlıkla kaskatı kesildiği bu günler mi? Ne kıymık batınca yaraya panzehir, ne bir cımbız veren el var, Ne de soğutacak bir rüzgar o harlı ateşin dumanını. Son nefese gelirken bile zerre acımaz insana, Eserine bakar kendi içinde; duru bir denizde piknik yapar gibi... O denizler ki artık o zalime sığınacağı acımasız bir göl, Kızıllık akar duru bağrına, saklı ve karanlık bir koy gibi. Sessizce, hiç aldırmadan cayır cayır yanar kendi ateşinde, Sen de bitti sanırsın o dipsiz karanlığı hiç bilmeden... Gözleri solar aynada, çöken bir sis gibi, Dili zehir saçar, dilsiz bir mezar taşı gibi. Vicdanı pas tutmuş, zincir geçirir masuma, Yüzü güler ama kalbi ağlamaz hiçbir vicdana... Ay tutulur, duman çöker, o koyda sular hiç durulmaz artık, Göz diktiği o masum gökyüzü o zalime tamamen karanlık. Ne bir dost eli uzanır sırtına, ne bir dua yetişir imdada, Kendi hırsının küllerinde savrulur gider bu boş dünyada. Ne delikanlılık kalır geriye, ne de o gurur duyduğu dik başı, Sadece kendi yaktığı ateşin bağrında sönen bir sabır taşı. Yüzyıllar geçse de unutulmaz o masumun ahı, o derin izi, Son perdede yutar o kibirli insanı, kendi yarattığı o dipsiz dizi...