Dünya Sonra Devam Eder

O akşam anlatacak bir şeyi vardı. Telefonuna uzandı. Eskiden olsa “Böün şöyle oldu…” diye başlayacaktı. Bugün demezlerdi birbirlerine; böün derlerdi. Kelimenin bir harfi eksilince aralarındaki mesafe de kısalırdı sanki. Kadın anlatır, anlatırdı. Gün içinde olanları, canını sıkan bir sözü, durup dururken güldüğü bir şeyi… Sonra bütün o cümlelerin sonuna küçük bir “öyle” bırakırdı. Adam da “Öyleli işlerde böün,” derdi. Başkasının duyunca anlam veremeyeceği bu söz, ikisini güldürmeye yeterdi. Şimdi telefon elindeydi. Ama ona yazamıyordu. Adam onu engellemişti. Yine de insanın anlatma alışkanlığı hemen bitmiyordu. Gün içinde bir şey oluyor, kadın daha farkına varmadan cümlesini onun için kuruyordu. Bir espri duyuyor, onun ne diyeceğini düşünüyor; güzel bir haber alıyor, sevincini ona götürmek istiyordu. Sonra hatırlıyordu. Telefonu masaya bıraktı. Çayını alıp pencerenin önüne oturdu. İçinden “Böün…” dedi. Cümlenin devamı vardı. Dinleyecek kişi yoktu. Onu özlemek, biraz da kendi sesini onun yanında duyduğu hâliyle özlemekti. Uzun uzun anlatabilmeyi, sözün sonunda “öyle” deyip susmayı, o tanıdık cevabı beklemeyi… Bütün dünyanın anlamasına gerek olmayan, iki kişiye yeten küçücük bir dili. Kapı çalsa, karşısında onu görse ne söyleyeceğini düşündü. Belki hazırladığı hiçbir cümleyi söyleyemeyecekti. Yalnızca yanına oturmasını isteyecekti. Başını bir an omzuna koymayı. Anlatacaklarını sonra anlatmayı. “Gel, hiçbir şey söylemeden, Yanıma otur yeter. Biraz başımı yaslayayım, Dünya sonra devam eder.” Bu şarkı, gün içinde hâlâ ona anlatacak şeyler biriktiren bir kalpten çıktı. Böün de anlatacak çok şey vardı. Öyle… Sevgiyle, Munis Meneviş #Böün #MunisMeneviş #DünyaSonraDevamEder #TürkçeMüzik #Özlem #AşkŞarkısı #DuygusalŞarkı #KadınVokal