Vol.56 | ធម្មក្នុងការរំលត់ទុក្ខ ដោយលោកគ្រូ អគ្គបណ្ឌិត ប៊ុត សាវង្ស

Vol.56 | ធម្មក្នុងការរំលត់ទុក្ខ ដោយលោកគ្រូ អគ្គបណ្ឌិត ប៊ុត សាវង្ អរិយសច្ច ៤ (ការពិតដ៏ប្រពៃ ៤ ប្រការ) និង អដ្ឋង្គិកមគ្គ (ផ្លូវប្រកបដោយអង្គ ៨)។ ការយល់ដឹង និងការប្រតិបត្តิตាមធម៌ទាំងនេះ គឺជាមាគ៌ាតែមួយគត់ដើម្បីនាំទៅរកការរំលត់ទុក្ខយ៉ាងពិតប្រាកដ។ ចតុរារិយសច្ច៖ មូលដ្ឋានគ្រឹះនៃការរំលត់ទុក្ខ ទុក្ខសច្ច (សេចក្តីទុក្ខ)៖ ការយល់ឃើញពីធម្មជាតិពិតនៃជីវិត រួមមានការកើត ចាស់ ឈឺ ស្លាប់ ការឃ្លាតឆ្ងាយពីរបស់ស្រឡាញ់ និងការជួបប្រទះនូវអ្វីដែលមិនពេញចិត្ត។ សមុទយសច្ច (ហេតុនៃទុក្ខ)៖ តណ្ហា (សេចក្តីប្រាថ្នា/ការជាប់ជំពាក់) និងអវិជ្ជា (ការវង្វេងមិនស្គាល់ការពិត) គឺជាឫសគល់ដែលបង្កើតឲ្យមានទុក្ខ។ និរោធសច្ច (ការរំលត់ទុក្ខ)៖ សភាវៈដែលតណ្ហានិងអវិជ្ជាត្រូវបានលុបបំបាត់ទាំងស្រុង នាំទៅរកសន្តិភាពផ្លូវចិត្ត ឬព្រះនិព្វាន។ មគ្គសច្ច (ផ្លូវរំលត់ទុក្ខ)៖ ការប្រតិបត្តិតាមផ្លូវកណ្តាល ឬអរិយអដ្ឋង្គិកមគ្គ។ អរិយអដ្ឋង្គិកមគ្គ៖ វិថីអនុវត្ត ការរំលត់ទុក្ខមិនមែនកើតឡើងដោយការបួងសួងឡើយ ប៉ុន្តែតាមរយៈការហ្វឹកហ្វឺនចិត្តលើសិល សមាធិ និងបញ្ញា៖ បញ្ញា (ការយល់ដឹង)៖ បង្កើត សម្មាទិដ្ឋិ (ការយល់ឃើញត្រូវ) និង សម្មាសង្កប្ប (ការគិតត្រូវ) ដើម្បីមើលឃើញសភាវៈទាំងឡាយតាមពិតថាជា អនិច្ចំ (មិនទៀង) ទុក្ខំ (ជាទុក្ខ) និង អនត្នា (មិនមែនជារបស់យើង)។ សិល (កាយវិចារបវរ)៖ ការរក្សានូវ សម្មាវាចា (សម្តីត្រូវ) សម្មាកម្មន្ត (ការងារត្រូវ) និង សម្មាអាជីវ (ការចិញ្ចឹមជីវិតត្រូវ) ដើម្បីកុំឲ្យបង្កើតពពកខ្មៅនៃកម្មអាក្រក់។ សមាធិ (ការហ្វឹកហ្វឺនចិត្ត)៖ ការចម្រើន សម្មាវាយាម (ព្យាយាមត្រូវ) សម្មាសតិ (រលឹកត្រូវ) និង សម្មាសមាធិ (តម្កល់ចិត្តត្រូវ) ដើម្បីឲ្យចិត្តស្ងប់ មាំមួន និងមិនរវើរវាយតាមអារម្មណ៍ខាងក្រៅ។