ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΥ ΑΔΕΡΦΟΥ (ΤΗΣ ΑΡΕΤΗΣ) - ΑΗΔΟΝΙΔΗΣ

Μάνα με τους εννιά σου γιούς και με τη μια σου κόρη, την κόρη τη μονάκριβη την πολυαγαπημένη. Την είχες δώδεκα χρονώ και ήλιος δεν σου την είδε. Στα σκοτεινά την έλουζε, στ' άφεγγα τη χτενίζει, στ' άστρι και στον αυγερινό έπλεκε τα μαλλιά της. Προξενητάδες ήρθανε από τη Βαβυλώνα, να πάρουνε την Αρετή πολύ μακριά στα ξένα. Οι οκτώ αδερφοί δε θέλουνε κι ο Κωνσταντίνος θέλει. -Μάνα μου κι ας τη δώσουμε την Αρετή στα ξένα. Στα ξένα εκεί που περπατώ, στα ξένα που πηγαίνω, αν πάμ' εμείς στην ξενιτιά, ξένοι να μην περνούμε. -Φρόνιμος είσαι Κωνσταντή, μ' άσκημα απηλογήθης. Κι α' μο 'ρτει γιε μου θάνατος κι α' μο 'ρτει γιε μου αρρώστια, αν τύχει πίκρα γη χαρά, ποιος πάει να μου τη φέρει; -Βάλλω τον ουρανό κριτή και τους αγιούς μαρτύρους, αν τύχει κι έρτει θάνατος, αν τύχει κι έρτει αρρώστια, αν τύχει πίκρα γη χαρά, εγώ να σου τη φέρω.